Voor sommigen is een coaster (achtbaan) de max, voor anderen een nachtmerrie. Voor deze dame hier is een achtbaan een angstaanjagend gevaarte, dat de controle overneemt en waaraan ik mij moet overleveren. Achtbanen vind ik maar niets; ik stap liever in de Droomvlucht, dan in de Python. 

Het begon al toen ik een klein Barbje was en voor het eerst de Looping Star in Slagharen zag. Wat was dat ding groot en wat was ik klein. En ook over de kop; daar viel je vast uit.
In Hellendoorn durfde ik wel in de Keverbaan, dat was gewoon een plezant ritje en ook de Wervelwind in Bobbejaanland heb ik met een bezoekje vereerd. Eigenlijk meer omdat ik me niet wilde laten kennen. Maar andere achtbanen meed ik toch echt wel.....

Ik ben bang voor "the first drop"; het gevoel dat ik dan in mijn maag krijg, valt met geen pen te beschrijven.... ik krijg het al in een simpele bootjesrit. Snelheid en hoogte, gewichtsloosheid; het is aan mij allemaal niet besteed. Een attractie moet voor mij in de eerste plaats LEUK zijn. Ik ben geen THRILLSEEKER en ik ga dus ook niet mee in het rijtje van "alsmaar hoger, sneller en enger".
Bij mij stopt het, zolang ik er nog lol in heb.

Toen ik Serge leerde kennen, maakte ik ook langzaam kennis met een van zijn grote passies... thrillrides. Samen met Serge stapte ik in de Rioolrat en Tornado in Hellendoorn. De eerste vond ik nog wel aardig, maar de Tornado deed pijn (ik zat waarschijnlijk ook te verkrampt in mijn stoel) en ik vond het niet echt wat...

Tijdens onze eerste vakanties samen, kwam een bezoek aan een pretpark, niet altijd aan bod. Je bent vaak al zo kort weg en een hele dag in zo'n park trok me niet echt.
Om Serge een plezier te doen, gingen we tijdens onze vakantie in Italie in 1998, naar het pretpark Gardaland.
Serge had reeds een ruime coasterervaring opgedaan in de VS, maar voor mij was de kennismaking met een coaster als de Blue Tornado, helemaal nieuw.

Dat je met je benen los hing, vond ik maar een raar gezicht. Volgens Serge was het een geweldige ervaring. Ik vond het maar hard gaan en het zag er ook niet echt comfortabel uit.
Serge bedelde bijna of ik er niet met hem in wilde gaan... alleen is ook maar alleen. Bovendien zou ik het leuk gaan vinden, zei hij vol vertrouwen. "Ach.... vooruit dan maar..."
Dat half uur in de wachtrij; in de warme zon, deed mijn zenuwen geen goed. Bij elke trein die voorbij kwam, dacht ik "wil ik daar wel inzitten???". Toen ik eenmaal in de stoel zat, met de beugel over mijn benen, wist ik het antwoord op mijn innerlijke vraag:"NEE, ik wil hier niet inzitten!!!!" Alle spieren in mijn lichaam zeiden nee, maar Barb zei niets en lachte met een verkrampte glimlach naar Serge.
De trein werd tergend langzaam omhoog getakeld. De innerlijke stem werd sterker... en opeeens begon ik te gillen "Ik wil er uit!!!!" en ik meende het volledig... Serge keek me even met zo'n geruststellende lach aan, wetende dat er geen weg terug meer was.
Op dat moment sloot ik mijn ogen en ik heb ze de hele rit niet meer open gehad.

De drie seconden gewichteloosheid, leken wel een hel van drie uur. De wind suisde langs mijn oren en tegen mijn ogen. Mijn hoofd werd van links naar rechts gegooid. Mijn hele orientatie was verdwenen en ik dacht alleen maar bij mijzelf "laat het snel afgelopen zijn..". Wat duurde die rit lang; er leek geen einde aan te komen.
Toen het treintje het station weer binnen reed kon ik wel huilen. Volgens mij had ik dat onderweg ook al gedaan.
Ik was helemaal naar en doodop, ik keek met grote ogen naar Serge en zei: "DIT DOE IK NOOIT MEER!!".
De manier waarop ik dit zei, was voor Serge duidelijk genoeg. "Je vond het echt eng he???" Waarop ik zei:"Ik heb heel veel voor je over, maar ik ga nooit meer in een achtbaan. Ik durf niet meer". Serge begreep het. Dit was teveel geweest.

   

1998 - Gardaland - Blue Tornado

Er gaan twee coasterloze jaren voorbij. Op vakanties, of tijdens pretparkbezoeken wacht ik geduldig op mijn mannetje die in een coaster is gestapt. Pretparken bezoeken vind ik leuk en een groot aantal attracties ga ik echt wel in; alleen laat ik die stalen en houten monsters voor wat ze zijn.......

Serge en zijn vriend Ian (inmiddels ook al aangestoken met het pretparkvirus), besluiten eind 1999 samen naar Florida te gaan, om lekker te gaan coasteren. Ik wil niet mee; dat is niet mijn idee van vakantie vieren. Bovendien zit ik met een voorhoofdsholte-ontsteking thuis. Gelukkig denkt Serge wel aan me....en heeft Ian het enorm naar zijn zin....

   

1999 - Ian en Serge in Florida 

Ergens begin 2000 begint het te broeien in Biddinghuizen en even later ook bij Serge en Ian.. Een nieuw pretpark doemt op in de polder; met maar liefst drie (even later vier) nieuwe achtbanen. Het pretparkenvirus slaat nu pas echt toe en Serge en Ian hebben het idee om een pretparkensite op te zetten voor lotgenoten. Bewapend met digitale camera's leggen ze vele details vast van het pretpark in opbouw. Na wat proefdraaien gaat op 21 mei 2000 de site www.themepark.nl echt de lucht in (of beter gezegd online).

Pretparken zijn niet een grote passie voor mij, maar forummen en gezellig kletsen op het net wel. De heren vinden mijn aanwezigheid op het forum schijnbaar wel aardig en na even drammen heb ik mijn eigen kletshoekje: de "Off Topic Lounge". Omdat er altijd mensen zijn die over iets anders dan pretparken willen praten.
Ik leer een aantal mensen op het forum kennen, die mijn achtbanenangst herkennen. Ik dacht altijd dat ik "alleen" was, maar er blijken gelijkgestemden! Wat voel ik mij opeens begrepen..

Mijn interesse in pretparken en attracties neemt echter ook met de dag toe. Ik wist niet dat er zoveel mensen waren, die zoveel weten over dit onderwerp. Ik ga me steeds meer in het hele pretparkgebeuren verdiepen en het duurt ook niet lang of Serge besluit me een cadeautje te geven.......

Mijn eerste Euro Seasonpass

Tijdens onze vakantie in de USA in september 2000, trek ik ineens mijn stoute schoenen aan en stap in de High Roller in de Stratosphere. Anderhalf jaar geleden keek ik ook al naar deze baan, maar iets in mij doet me nu toch besluiten om er in te stappen. Een kinderachtbaan op 300 meter hoogte... Het is een lange tijd geleden dat ik in een coaster zat en op deze hoogte is het toch wel bijzonder indrukwekkend. De baan zelf is "peanuts" : er zit geen drop in en hard gaat 'ie ook al niet... Het is een begin....

Stratosphere in Las Vegas, met helemaal bovenop de High Roller

Vanaf die dag beginnen de bezoeken aan pretparken en achtbanen steeds frequenter te worden, maar ik laat me  niet verleiden tot het instappen. In Six Flags Holland staan namelijk een aantal coasters die me wel angst inboezemen: de Flying Dutchman Goldmine gaat zo snel door bochtjes dat ik denk dat men er makkelijk uitvalt, de lancering van de Superman lijkt me vreselijk, de Robin Hood heeft een eerste drop die ik denk niet te overleven, De El Condor is een achterneef van die vreselijke Blue Tornado en de Via Volta zie ik al helemaal niet zitten....
Het wordt een zomer vol tasjes en camera's vasthouden voor mij; ik stap er NIET in!


 

De vijf angstaanjagende coasters in Six Flags Holland