Tijdens de meeting op 29 oktober 2000 laat ik me maar verleiden tot een ritje in de Roadrunner Express.
Hier heb ik echt lol in; de achtbaan is verre van eng en op dat moment ook de enige werkende coaster die dag...
De Robin Hood lonkt naar me uit de verte.... ik vind hem prachtig om te zien, maar die eerste drop ziet er gewoon zo hoog uit. Hij gaat verder niet over de kop en maakt een soepele en robuuste indruk. Maar zal ik ooit in zo'n treintje durven stappen?????? Tijdens het eten die dag vraagt iemand me of ik de eerste meeting van het seizoen 2001 wel in de Robin Hood zal stappen. "Misschien", zeg ik. Ik sta er niet eens meer zo afwijzend tegenover en bovendien is die dag nog vijfenhalve maand weg.....  

Met z'n allen in de Roadrunner Express in Six Flags Holland

Op 3 december 2000 gaan we met een groep naar de kermis in Hamburg.
Deze kermis is enorm groot en telt ook een aantal coasters. Nu heb ik me laten vertellen dat Alpen Express eigenlijk geen coaster is, maar het is wel de eerste coasterachtige attractie voor mij sinds de Roadrunner in SFH. De Alpen Express is een ontzettend leuke baan, die nog best wel hard gaat. Maar geen enge drops, geen loopings... dus is het wel wat voor Barb...
Starworld is een spinning coaster in het donker. Volgens de heren niet eng en geen steile drop. Ik vind het wel eng dat ik niets kan zien aan de buitenkant, maar als het niet over de kop gaat en geen steile drops heeft... ga ik wel mee. Van deze twee coasters heb ik genoten. Het gaf me weer een beetje vertrouwen in het achtbaangebeuren; ze zijn niet allemaal zo erg als de Blue Tornado.
De Wilde Maus, die even verderop staat, lijkt me op dit moment nog wat te hoog gegrepen; voor vandaag heb ik wel weer genoeg "airtime" gehad...



Alpen Express & Starworld op de Hamburger Dom

De volgende uitdaging voor mij was op 7 januari 2001, tijdens de Winterefteling. De Vogelrok had ik daarvoor altijd gemeden, omdat ik dus niet kon zien wat er achter schuil ging. Ik weet niet hoe ik er bij kwam, maar in mijn voorstelling moest het wel een vreselijk enge baan zijn, als hij zo verstopt zat. In mijn nachtmerries had hij zelfs een looping.
Ian, die ondertussen mijn persoonlijke graadmeter voor achtbanen is geworden, wist mij te vertellen dat ik deze achtbaan leuk zou vinden. Geen echte steile drop, maar gewoon lekker.... Tijd om de Vogelrok eens met een bezoekje te vereren... en hij had gelijk...
De eerste keer wist ik niet wat mij te wachten stond en zat ik nog wat krampachtig in mijn stoeltje, maar de keren er na heb ik echt genoten! Wat een ontzettende leuke achtbaan is dit, had ik het maar eerder geweten.......


Met Serge, Ian en Jeroen in de Vogelrok tijdens de Winterefteling

Als we op 25 maart 2001 opnieuw de Domkirmes in Hamburg aandoen, besluit ik (na overleg met Ian) deze keer wel de Wilde Maus aan te doen. Het zal mijn eerste echte muis-ervaring zijn en ik vind het best wel spannend.
In de wachtrij ben ik aan het mopperen op Serge, omdat iedereen al geweest is en nu alle ogen op mij gericht zijn. Ze staan allemaal naar me te kijken en sommigen klappen zelfs. Hoezo voel ik mij opgelaten??? 

Als we omhoog worden getakeld komen bij mij oude traumatische Blue Tornado gevoelens naar boven en ik begin al weer te roepen "Ik wil er uit" en "Neeeeeeeeeee". Het is schijnbaar erg komisch om mij in een coaster te horen zitten :) Maar na even knijpen en een diepe zucht (er is toch geen weg terug), duik ik mijn eerste dropje naar beneden. De hele baan werkte op mijn zenuwachtige lachspieren; echt lachen was het namelijk niet, omdat er een goede dosis angst bij kwam kijken. 

Na een paar heuveltjes, zakte het angstige gevoel eindelijk wat weg. Trots stapte ik uit mijn karretje; ik had het gedaan en zou er zo weer instappen. Het was leuk!

 
Marieke in de Wilde Maus

Inmiddels komt de dag van de eerste SFH-meeting angstvallig dichterbij. Mijn coasterangst is weliswaar verminderd, maar de Robin Hood staat nog niet hoog op mijn verlanglijstje.
Toch wil ik het als doel stellen voor mijzelf; een soort van angst overwinnen die ik mogelijk zelf heb gecreëerd. Ik heb ook al een geschikt slachtoffer gevonden, die naast me wil zitten en zich wil laten fijnknijpen, mocht ik de moed kunnen vinden die dag om in de Robin Hood te stappen. Bovendien, zo denk ik dan, als zoveel mensen plezier hebben in die achtbaan, waarom ik dan niet? Ik vraag mijzelf af of ik ook zo'n angst voor achtbanen zou hebben gehad, als ik toen niet in de Blue Tornado was gestapt. Misschien was ik er toen nog niet aan toe.

Op 6 april 2001 (een dikke week voor de Robin Hood-dag) bezoeken we Warner Bros Movie World voor de opening van Eraser (wederom een neefje van de Blue Tornado). Ik ben niet te bewegen richting dit grijze geval en neem foto's van de eerste rit. Wel wil ik de muis gaan proberen.... die durf ik nu wel aan.... De drop is wel iets steiler dan die van de muis in Hamburg, maar gelukkig ben ik er snel doorheen. Ik ga het nog leuk vinden dat coasteren.... kan het dan toch nog?????


Barb gaat het "muizen" nog leuk vinden..

Als we die avond nog naar de kermis in Recklinghausen gaan, ontmoet ik het "spinnende broertje" van de wilde muis, de Spinning Racer. De karretjes draaien terwijl ze op de baan rijden en de bochten zijn gedraaid. Bovendien zit er hier echt een hele steile drop in en mij bekruipt weer een angstig gevoel; ik ga er niet in.
Mijn gezelschap krijgt er echter maar geen genoeg van. Ik hoor ze niets anders dan enthousiast over deze baan zijn... Volgens hen is het een leuke coaster en merk je van de drop niet al te veel. Vogelrok was stap 1, dit stap 2 en dan zou Robin Hood stap 3 zijn...... Ik stap er maar in..... en zet het aanvankelijk op een gillen. Maar na een paar seconden overvalt mij ineens een ander gevoel; wat een heerlijk soepele baan is dit; geen horten en stoten.... je glijdt over de track en hebt het gevoel alsof je zweeft. Heerlijk!!!! En die drop... het was even slikken, maar ik was er vlot doorheen. Ik ga nog maar een keer.


Vliegen in de Spinning Racer

Op 14 april 2001 gaan we naar de kermis in Enschede, waar we een attractie gaan bewonderen. Natuurlijk moeten we de Spinning Mouse die er staat ook even doen. Samen met Robert stap ik er in, om alvast te oefenen voor morgen.... Helaas was deze erg kort en had hij amper een drop (ja je leest het goed; dat vond ik jammer). Muizen gaan me goed af en deze helemaal...... Ze worden zelfs een beetje saai: het wordt tijd voor wat nieuws....


Muizen wordt saai....

In de nacht van 14 op 15 april 2001 moet ik bekennen heel eng gedroomd te hebben. Er kwamen een aantal themeparkers in voor en een heleboel hout... Die morgen ben ik toch wel zenuwachtig en ik vraag me af hoe ik uitspraken als "ik ga de 15e in de Robin Hood" toch heb kunnen doen.

Als we rond half tien voor de ingang van Six Flags Holland staan zie ik in de verte het houten monster al opdoemen. Om mij heen staan allemaal blije mensen die niet kunnen wachten om in een thrillride in te stappen; ik niet; ik zit manieren te bedenken om er onderuit te kunnen komen.
Als Ian een klein uurtje later zijn grote angst overwint (de Spaceshot), vind ik dat ik er ook maar aan moet geloven. De hele club loopt nu naar de Robin Hood en in de mensenmassa zoek ik naar mijn "bijrijder" ScoobyBoogie. Robert weet hoe erg ik hier tegenop zie en ik mag hem fijnknijpen onderweg.


Marieke's eerste ritje in Robin Hood

Voordat ik het doorheb ben ik boven in het laadstation. Gelukkig gaat Snowbunny er ook in voor het eerst en zit ze achter mij. De zenuwen gieren door mijn keel en ik stap in het treintje. Als de beugels sluiten breekt er lichtelijke paniek uit; in mijn hoofd zie ik al beelden van hoe erg die eerste drop moet zijn.........
Als het treintje vertrekt begint iedereen te juichen en mijn naam te roepen (ohhhh en ik was al niet nerveus genoeg). Het takelen naar boven gaat gruwelijk langzaam, zodat je van het uitzicht kunt genieten... Ik zit alleen een paar woordjes tot vervelens toe te herhalen.... "Ik wil niet" Het hoogste punt komt nu in zicht; ik voel dat de voorste treintjes nu naar beneden gaan hellen. Ik kruip heel dicht tegen Robert aan en wacht op het keerpunt. Ik durf niet eens recht voor me uit te kijken en knijp mijn ogen stijf dicht. In die paar seconden verwacht ik dat mijn maag in mijn keel gaat zitten, maar dat gebeurt niet.... Heel even voelden die kriebels in mijn buik onaangenaam, maar halverwege de drop vind ik het ineens een lekker gevoel en steek ik, tot mijn eigen verbazing, zelfs mijn handen in de lucht en open ik mijn ogen.
De tweede drop ga ik ook meer ontspannen in en de rest van de rit heb ik me toch een lol. Ik vind de Robin Hood leuk!!! Wie had dat ooit gedacht?????

De overwinning!!!

Voor mij zit het er voorlopig op: mijn doel heb ik behaald. Zonder angst in de Robin Hood zitten. Voor mij hoeft het verder niet steeds hoger, harder, steiler: ik ben al lang blij dat ik deze enorme drempel bij mijzelf heb overwonnen.
Wat mijn volgende uitdaging wordt, dat weet ik nog niet. Voorlopig eerst maar eens genieten.
Ik heb wel iets in gedachten, maar dat zeg ik maar niet hardop. Voordat je het weet kun je immers niet meer terug...................