Königsschlösser in Schwangau & Füssen

Vanmorgen halen we wederom broodjes bij het restaurant 100 meter verderop. Omdat we het parkwinkeltje nog niet hebben kunnen vinden hebben we gisteren ons maar weer gewaagd aan de Nederlandse kaas, maar eigenlijk hebben we wel zin in iets anders.... Als ik de restauranthouder vraag waar toch in vredesnaam dat parkwinkeltje is, vertelt hij mij dat deze er al een tijd niet meer is (de dame bij de receptie wist ons echter zaterdag nog wel te vertellen dat er een winkeltje was, misschien even fijn dat ze juiste informatie gaat geven..). Volgens de beste man heeft het winkeltje zijn beste tijd gehad en is hij er mee gestopt, omdat nabijgelegen supermarkten als Liddl en V-Markt elke dag tot 20.00 uur open zijn en mensen vaak toch al bepakt en bezakt aankomen....

Na ons ontbijt, met wederom Nederlandse kaas, besluiten we daarom eerst even boodschappen te doen in de nabijgelegen supermarkt.

Unseres Wohnzimmer von eine andere Seite....

Zo zien de huisjes er aan de buitenkant uit.....

Serge heeft de TomTom al in de hand..... maar ook hij kan het parkwinkeltje er niet mee vinden....

Nog meer huuskes op het terrein.....

Elke dag verse broodjes; gelukkig zijn die er nog wel!

Zo heet het park....

Vandaag staat ondermeer de bezichtiging van twee van de kastelen van Koning Ludwig II op het programma. Beide kastelen liggen in het plaatsje Schwangau, een kilometer of 22 van ons huisje. Serge maakt onderweg nog wat mooie kiekjes van de omgeving....

En dan ineens zie ik het in de verte opdoemen uit de mist. Het laatste kasteel van Ludwig II, Neuschwanstein. Volgens sommigen één van de mooiste ter wereld.

Ik kan me niet veel meer herinneren van de rondleiding die ik meer dan 18 jaar geleden heb gekregen in dit kasteel. Al wat ik nog wist was dat Ludwig II ook wel "The Mad King" werd genoemd en onder verdachte omstandigheden in een meer vlakbij Munchen om het leven was gekomen.

Voor deze vakantie heb ik me iets meer voorbereid op hetgeen ik zou gaan zien. Ik wilde eigenlijk wel iets meer weten van deze eigenzinnige man, wiens invloed eigenlijk nog steeds tot vandaag de dag merkbaar is in Beieren.

Ludwig werd in 1845 als oudste zoon geboren uit een huwelijk van Koning Maximillian II en Koningin Marie. Een paar jaar later kwam zijn broer Otto ter wereld. De relatie tussen de kinderen en de ouders verliep moeizaam; er was geen echte connectie. Ludwig was een melancholisch kind, met romantische dromen, iets dat zijn intellectuele vader maar moeilijk kon begrijpen. Middels een strenge opvoeding (veelal door anderen dan de beide ouders), werd gepoogd om de gevoeligheid van Ludwig te onderdrukken, met het oog op zijn toekomstig koningsschap. Ludwig was al jong onder de indruk van de oude Germaanse legendes, een thema dat centraal stond bij het kasteel Hohenschwangau, dat zijn vader liet restaureren.

Ludwig werd op de leeftijd van 18 jaar vrij onverwacht koning van Beieren. Zijn vader overleed na een korte ziekte. Ludwig was eigenlijk nog niet klaar om koning te zijn; hij was te weinig onder de mensen geweest en had nog maar weinig politiek inzicht verworven. Men verwachtte daardoor dat Ludwig vrij gemakkelijk te beinvloeden was, maar het tegendeel bleek. Ludwig was vastbesloten om te regeren op zijn eigen wijze. Zijn broer Otto werd al op een vrij jonge leeftijd krankzinnig verklaard, waarschijnlijk leed hij aan een ernstig ziekelijke vorm van dwangmatigheid.

Ludwig verloofde zich met prinses Sophie (een zus van Koningin Elizabeth - Sissi), maar verbrak deze al weer na een paar maanden. Er wordt wel beweerd dat Ludwig eigenlijk homosexueel zou zijn.

Ludwig was altijd al gefascineerd door de muzikale drama's en geschriften van Richard Wagner, een componist uit zijn tijd. Eenmaal koning liet Ludwig hem bij zich komen en bood hem aan al zijn schulden af te lossen, zolang hij maar opera's zou schrijven en regelmatig een opera-festival zou organiseren. Het Bayreuth Festival zou zonder steun van Ludwig nooit zijn ontstaan.

Ludwig, die geobsedeerd was door de gedachte aan het hoofd te staan van een goddelijk koninkrijk, kon de bittere realiteit van zijn koningsschap niet aan en trok zich steeds meer terug in zijn droomwereld, waar hij op zijn manier wel koning kon zijn. Ludwig trok zich steeds meer terug in de bergen en liet zich steeds minder vaak in Munchen zien. Hij begon met de bouw van zijn vele kastelen. Woonde hij voor langere tijd met zijn moeder in kasteel Hohenschwangau, liet hij een kopie van Versailles bouwen (Herrenchiemsee), een kasteel in Graswangtal (Linderhof) en natuurlijk zijn meest prestigieuze project Neuschwanstein, welke geheel in het teken stond van de opera's van Wagner en zwanen. Al zijn kastelen werden met overdaad ingericht, alles naar de wens van de koning en alles met de laatste technische snufjes.

Al deze projecten zorgden er voor dat de bodem van de Beierse schatkist steeds meer in zicht kwam. Ook maakten bepaalde familieleden zich zorgen over hun deel van de koninklijke toelage, als Ludwig er alles door heen jastte met zijn buitensporige wensen........ dus moest er wat gebeuren....

In juni 1986 werd Ludwig door een arts (die hem overigens nooit daarvoor heeft onderzocht) krankzinnig verklaard en betekende dit dat Ludwig geen koning meer kon zijn. Ludwig werd naar Berg Castle gebracht, waar hij werd verpleegd. De volgende dag werd zijn levensloze lichaam, tesamen met dat van zijn dokter, gevonden in het meer. Onduidelijk is tot op de dag van vandaag wat de oorzaak van zijn dood is geweest........

In mijn ogen is Ludwig nooit echt de "Mad King" geweest. Voor mijn gevoel was het gewoon een man die niet kon functioneren volgens de maatstaven die toendertijd golden voor een koning. Ludwig was niet bezig met politiek of oorlogsvoering, maar was een man die dromerig was, de wereld mooier wilde maken dan het in werkelijkheid was en toevallig het geld had om zijn wereld in te richten zoals hij dat wilde. De "Sprookjeskoning", zoals hij ook wel wordt genoemd, vind ik daarom ook een betere benaming. Een eenzame man, die zich afsloot van de buitenwereld, omdat deze hem niet accepteerde zoals hij werkelijk was.

Neuschwanstein, het kasteel dat gedurende zijn leven grotendeels voor de buitenwereld verborgen bleef, opent nu haar deuren voor de hele wereld en is een van de meest bezochte kastelen. En dat gaan wij vandaag dus ook doen......

Neuschwanstein in de mist.....

We komen dichterbij....

We gaan vast de goede kant op; we kunnen kaartjes kopen.

We besluiten even te wachten op de Engelstalige rondleiding; dat taaltje ligt ons net iets beter dan het Duits.... Voor 17 euro (p.p.) kunnen we beide kastelen bezoeken, met de benenwagen wel te verstaan. Je kan ook kiezen voor de bus of paardenkoets, maar om bij Neuschwanstein te komen, moet je hoe dan ook een stuk lopen. Ach, achttien jaar geleden heb ik het ook allemaal gelopen... dat moet te doen zijn toch?

Arme paardjes....

Fraaie hotels en restaurants in Schwangau

Eerst bezoeken we het ouderlijk paleis van Ludwig, Hohenschwangau. Het ligt nog niet zo schrikbarend hoog; dus is het loop- en klimwerk voor deze verstokte roker nog goed te doen.

De kapel van Hohenschwangau

Vanuit de tuin een prachtig uitzicht op Neuschwanstein

Zo mooi dat we er nog maar een foto van maken......

En een foto van het foto maken.....

Groepsfoto...

De Romeinse badkamer van de koning

We moeten nog even wachten, dus maken we nog maar meer kiekjes....

Nog een groepsfoto....

Solo-foto

Achterkant.....

Uitzicht....

En dan is het eindelijk zover. Om kwart voor één mogen we eindelijk het kasteel bezichtigen. Het kasteel is kleiner van opzet dan Neuschwanstein; het is gebouwd op een oude ruine van een burcht en herbouwd in een Gothische stijl.

Het interieur van Hohenschwangau. Geleende foto's, omdat binnen fotograferen niet is toegestaan.

Onze gids probeert in zijn beste Engels ons allerlei informatie over het kasteel en zijn bewoners te geven, maar mag van mij nog wel even terug terug naar de schoolbankjes voor wat bijspijkerlessen. Maar goed; het was te volgen. De rondleiding zelf duurt niet lang; er worden wel wat interessante wetedingen verteld, maar echt veel wijzer word je er niet van.

Tijd voor een nieuw kasteeltje... onze rondleiding daar begint om kwart voor drie. Aangezien het lopen er naar toe wel even kan duren, lopen we er wel vast naar toe. Veertig minuten duurt het volgens het boekje.... we zullen zien.

Mooie plaatjes onderweg naar beneden....

Hohenschwangau van beneden gezien....

En we gaan weer naar boven... we beginnen enthousiast...

Mijn enthousiasme is van korte duur. Foei, was die weg vroeger ook zo lang???? En zo stijl en oplopend???? Of rookte ik toen gewoon nog niet en had ik een betere conditie??? Persoonlijk denk ik het laatste..... De hele weg denk je... "Ik moet echt stoppen met roken, ik lijk wel een oud wijf!". Hijg, puf... Marieke vond het niet leuk....

Komt er ooit een einde aan????

Ha, het kasteel komt eindelijk in zicht!!! Tiet vur een pafke....

De toegangspoort....

Serge die een iets betere conditie heeft....

Bruggetje aan de overkant.....

Daar gaan we straks naar binnen....

Precies... daar! (Ik kan inmiddels weer lachen enzo)...

Bijna......

En dan is het zover! Onze gids spreekt beduidend beter Engels dan haar collega een paar meter beneden....maar alles gaat wel een beetje op de automatische piloot. Het interieur van Ludwig's kasteel is overweldigend, overdonderend. Soms wel erg pompeus en "overdone", maar wel allemaal passend in zijn denkwereld. Bijzonder zijn de details, de verhalen achter de verschillende kamers. Intrigerend hoe deze man gedacht en geleefd moet hebben.

Met de plotselinge dood van Ludwig werd de bouw van al zijn kastelen stopgezet. Een aantal kamers hier zijn nog steeds niet voltooid, maar in de loop van de jaren zijn er wel steeds meer ruimtes in de oorspronkelijk bedoelde stijl opgeleverd. Ludwig heeft niet lang van zijn Neuschwanstein mogen genieten.

In 1869 werd begonnen met de bouw, maar echt opschieten deed het niet. De problemen die het bouwen op een berg met zich meebracht, vertraagden de bouw, evenals de eisen die Ludwig stelde. In 1884 nam Ludwig intrede in zijn kasteel, ruim twee jaar later stierf hij......

Prachtig om weer gezien te hebben. Toendertijd vond ik dit kasteel erg koud en pompeus aan doen en had het ouderlijk kasteel voor mij gevoel meer charme. Maar nu, meer wetende over de persoon die Ludwig was, kan ik Neuschwanstein ook begrijpen en meer waarderen.

De weg naar beneden is trouwens "a piece of cake". Wat een verademing om nu eens naar beneden te kunnen lopen!!!

We besluiten nog even kort te winkelen in Fussen, want de kasteeltjes hebben toch meer tijd in beslag genomen dan we aanvankelijk dachten. We eten bij de Italiaan vanavond en je raadt het al.... gaan vroeg slapen!!! Ik heb benen van lood, waarvan ik vrees dat ze morgen nog zwaarder zullen zijn....