Vanmorgen vertrekken we, vol goede zin, naar Tsjechië. Serge is al eens eerder in Praag geweest, maar voor mij wordt dit de eerste keer en ik ben ontzettend benieuwd. Onderweg wisselen we af met rijden, zodat we straks bij aankomst nog wat energie over hebben.....

Ik weet eerlijk gezegd niet zo goed wat ik me nu bij Tsjechië moet voorstellen; helemaal gerust ben ik er niet op. De boekjes die ik als voorbereiding op deze vakantie heb gelezen, waarschuwen mij voor oplichterspraktijken als het om betalen gaat, de taalbarriere en de kwaliteit van het eten zelf. Ik heb nog geen Tsjechische kroon in de knip en ik maak me nu al zorgen over hoe we straks de sleutel van ons huisje krijgen. Volgens onze papieren moeten we, eenmaal in het dorpje aangekomen, de eigenaar bellen en dan komt hij ons tegemoet rijden. Serge heeft hem gisteren thuis al eens gebeld, om te kijken of het wel een werkend nummer was. Tja, toen kregen we een Tsjechische meneer aan de telefoon, die geen woord Duits of Engels sprak.... Het enige dat hij kon uitbrengen was: "Morgen", doelende op het feit dat we de volgende dag toch pas zouden komen?!

Het gezelschap is prima onderweg, maar het landschap vind ik maar niets. Het is grijs, grauw, zelfs een beetje saai. Echt vrolijk word ik er niet van. Voor het eerst dat ik eigenlijk door het voormalig Oost Duitsland rijd.

De weg vanaf Dresden is een ramp, omdat op dit stuk de helft van de rijbaan gerepareerd wordt en het verkeer met stoplichten wisselend mag passeren. Op sommige stukken staan we tien minuten te wachten, voordat we weer een paar kilometer verder mogen rijden.

Als we even later de grensovergang naar Tsjechië passeren, is mijn vakantiegevoel helemaal ver te zoeken. De tranen springen me echt in de ogen als ik de minderjarige meisjes zie, die in aftandse hokjes aan de kant van de weg, al dansend hun klanten proberen te lokken. Het zou me niets verbazen als de helft ook nog eens verslaafd is gemaakt door hun baas, om ze zo afhankelijk te maken. Het is echt schrijnend om dit te zien. Je voelt je als toerist bijna verantwoordelijk voor dit leed.  We rijden door vervallen plaatsjes, met de ene seksclub, na de andere. Vergane glorie, armoede, Chinezen die hun hele handel hebben uitgestald op straat. Ik begin me steeds meer af te vragen waar ik ben beland.....

Onze tank is ook bijna leeg en we weten niet zo goed welke soort we nu moeten hebben. We komen amper een benzinepomp tegen en degene die we tegenkomen kan even geen creditcards accepteren. In een gehucht vinden we een pomp, waar een vriendelijke jongen ons wel helpt. Creditcard geen probleem. Wel blijf je je in je achterhoofd afvragen of hij je nou zojuist heeft belazerd, want zo goed waren de verhalen die we van tevoren hoorden niet.

Hoe dichter we bij Praag komen, hoe vriendelijker en frisser het landschap lijkt te worden en eenmaal in de buurt van onze eindbestemming lijkt de grensovergang niets meer dan een boze droom. In een lieflijk klein dorpje stoppen we op het dorpsplein en bellen we zoals afgesproken de eigenaar van ons vakantiehuisje. De communicatie is kort en krachtig, maar even later worden we vriendelijk begroet door de eigenaar die ons voorrijdt naar ons huisje.

Het huisje zelf is eigenlijk nog fraaier dan op de foto op internet zelf. Trots laat de eigenaar zien wat hij allemaal heeft gedaan in zijn huis. Er is inmiddels een mooie omheining om het huis te vinden, met een grote poort, zodat we de auto binnen dit hek kunnen zetten. Met handen en voeten laat hij ons zien waar we alles kunnen vinden. De elektriciteitsstand wordt opgemeten; we krijgen de sleutel en hij vertrekt weer.

Als we onze spullen hebben uitgepakt, gaan we nog even richting Tabor, dat 8 kilometer verderop ligt. Hier is een 24 uurs supermarkt te vinden en we willen wel even wat boodschappen inslaan.

Eenmaal in de supermarkt word je vanzelf weer een beetje vrolijk, als je de prijzen van de produkten hier vergelijkt met onze Nederlandse prijzen. Voor een relatief lage prijs heb je een kar vol boodschappen.

Die avond maken we het verder niet laat. Een drankje op de veranda en als de muggen beginnen te steken, weer naar binnen om in ons nest te duiken.

Tot morgen!