Wat kunnen wekkers toch op onmogelijke tijden afgaan.....

Om kwart voor zes stond mijn schoonvader voor de deur, met de twijfelachtige eer om Serge en mij vanmorgen naar Schiphol te brengen. Zo’n twee uur later stonden we voor de balie van British Airways om weer de meest intelligente vragen te beantwoorden….. (“heeft u uw eigen koffer ingepakt”).

Met een tussenlanding in Londen Gatwick (scheelde 250 euro per persoon met een rechtstreekse vlucht), landden we omstreeks 16.00 uur plaatselijke tijd op het vliegveld van Atlanta.

Als je dan denkt dat je er lekker vlot weg bent, heb je het gruwelijk mis. De rij voor de douane was vreselijk lang; er moesten steeds diverse tolken geroepen worden om de reizigers te woord te staan; we hebben er zeker een drie kwartier moeten wachten. En eenmaal daar doorheen was het wachten op onze koffers. Dan het gesleep met de koffers naar een soort van tramsysteem om naar het centrale gedeelte van het vliegveld te gaan, om daar je koffers weer af te geven en met je handbagage nog even door de beveiliging te gaan. Zelfs je schoenen moeten uit….

Eenmaal door de beveiliging heen blijkt dat je koffers inmiddels in de grote centrale hal liggen en dat en ieder die interesse mocht hebben, ze zomaar mee had kunnen nemen, aangezien ze net om de hoek van de ingang lagen. Vreemd hoor….. en allemaal erg vermoeiend na zo’n lange reis.

Na het intense genot van de nicotine die ik zo’n tien uur mocht ontberen, stappen we omstreeks 18.00 uur in de shuttle die ons naar de autoverhuurmaatschappij moet brengen. Ook daar zijn we maar niet zo weg. We mogen een auto uit een bepaald vak uitkiezen, maar de ene auto die er nu nog staat heeft een te kleine kofferbak en onze koffers passen er niet in….

Eindelijk vinden we een Dodge Stratus die naar onze wens is, ook al zijn de stoelen zo laag dat we het idee hebben dat we liggen in de auto J

Om 18.45 uur hebben ons motel voor deze nacht gevonden; een Motel 6 in Marietta, een gedeelte van Atlanta, die we voor twee nachten hebben geboekt. De kamer is niet helemaal naar onze zin, maar op zo’n moment ben je blij dat je een bed hebt.

Serge heeft de internetverbinding snel voor elkaar en we voelen ons al een stukje meer thuis... Na een kleine hap bij de Kentucky Fried Chicken even verderop vallen we uitgeput in slaap…..