Hiep hiep hoera!!! Vandaag is Serge jarig en op onze hotelkamer is zelfs een heus slingertje te vinden. Taart kon ik nergens meer vandaan halen, maar de meegenomen verjaardagskaarten uit Nederland zorgen voor net dat beetje meer. Vandaag gaan we naar Dollywood; genoemd naar en eigendom van Dolly Parton, die oorspronkelijk uit Pigeon Forge komt. Dolly wilde wat terug doen voor haar "hometown" en Dollywood was het resultaat.

Wat al snel opvalt is hoe fris en netjes het park is aangekleed. Veel bloemen en planten, veel authentiek aandoende gebouwen en veel ouder personeel. Je waant jezelf terug in de tijd, alsof je in een aflevering van Bonanza of Kleine Huis op de Prairie bent aanbeland. De vriendelijke glimlach van Dolly en het typerende vlindertje vind je overal terug in het park. Jammer genoeg is Dolly zelf er vandaag niet, maar de rest van haar familie schijnbaar wel...

Dollywood is geen park voor thrillseekers, het is een park waar je met name kunt genieten van de talloze (veelal country) shows en de ambachtslieden die hun kunstjes vertonen. Het is dan ook geen wonder dat de gemiddelde leeftijd van de Dollywoodbezoeker een stuk hoger ligt dan bij de Six Flags Parken die we deze vakantie ook bezochten. Het is bovenal gewoon een fraai park om te lopen, de aankleding is tot in de kleinste details verzorgd.

Gelukkig voor ons zijn er wel een aantal attracties te vinden; te beginnen met Blazing Fury. Volgens de parkmap is dit een rollercoaster, maar eenmaal binnen merken we daar aanvankelijk niet zo veel van. Je zit weliswaar in een treintje, maar van snelheid of hoogte is niet echt sprake. Het lijkt veel meer een dark-ride met als thema "fireman".. (brandweermannen dus). Onderweg woeden de nodige brandjes en zijn moedige brandweerlieden druk in de weer deze te blussen (en je raadt natuurlijk al waar dat water terecht komt). Als kleine verrassing blijkt achteraf dat je toch stiekem een stukje omhoog in de rondte bent gegaan, als je in een keer met een klein vaartje naar beneden suist... We mogen van de dame die de attractie bedient blijven zitten als we willen, maar we bedanken voor de eer... Met zoveel ouderen in het park krijgen ze de karretjes met moeite vol, dus wachten is hier niet echt aan de orde.

Bij de Daredevil Falls hoeven we ook al niet te wachten. Volgens de man bij de boomstammetjes krijgen we hier alleen een natte kont van, nou.. daar kan ik mee leven. Ik heb namelijk een gruwelijke hekel aan water over mijn hoofd (lees: haar :)). En natuurlijk begreep die oude man er weer helemaal niets van... en kreeg ik dus een volle plens op mijn haar.... Bah! Maar goed, de rit zelf is wel prachtig mooi aangelegd, dus dat verzacht de pijn weer een beetje.

Roken mag je hier alleen op aangewezen rokersplekjes. Hier zie je mij dus braaf een sigaretje opsteken na mijn natte avontuur. Tip: trek geen Six Flags T-shirt (Serge had toevallig ook een Six Flags shirt aan) aan als je niet de hele dag dezelfde vraag wilt horen "Are you folks from Six Flags?". 

De Tennesse Tornado is een Arrow custom looping coaster (en dus een mond vol). Ook hier weer geen wachttijden; we konden meteen frontseat instappen. Een verrassend leuke baan moet ik zeggen, vooral de eerste looping is enorm groot. Met de aanleg van de baan is ook goed gebruik gemaakt van de natuur er om heen.

Over een x-aantal nachtjes slapen komt er een nieuwe coaster in Dollywood (hopelijk krijgen ze die wel vol dan..). The Thunderhead is volgens RCDB.com een coaster met een  "Twister" layout with a station "fly-through". About mid journey the train roars at 40 mph through the station on a track 8 feet above the exit ramp. Dat bedoel ik :)

In Dollywood vind je dus, zoals ik al eerder schreef, allerlei ambachtslieden. Helaas zijn de produkten die er verkocht worden niet allemaal authentiek. De sticker "made in China" is mij er soms wel te vaak te vinden...

In Dollywood vind je ook een sixties-gedeelte. Het ziet er werkelijk prachtig uit! Back to the Future had hier opgenomen kunnen worden. Je kunt hier een hapje eten in een echte diner en natuurlijk weer winkelen totdat je er bij neer valt.

Op de "Country Fair" vind je een flink aantal attracties gericht op de meer kleineren onder ons. 

Het felgekleurde asfalt in "Adventures In Imagination" steekt behoorlijk af bij de rest van het park. Je vind hier ondermeer Chasing Rainbows, een tentoonstelling over het leven van Dolly Parton. Het is ongelooflijk hoeveel deze vrouw in haar leven heeft gedaan, daar had ik voor vandaag echt geen weet van. Op een leuke manier leer je Dolly beter kennen.... wat dacht je van een virtuele make-over met Dolly-haar op je hoofd? Geweldig toch?

De hapjes in dit park zijn werkelijk van een uitzonderlijke kwaliteit en diversiteit. Het wordt ook allemaal aantrekkelijk gepresenteerd en het personeel is ook helemaal in stijl gekleed. Dat doen ze daar goed!

Tijd voor wat amusement! Randy Parton (ja, de broer van) brengt ons anderhalf uur lang in a Country State of Mind. De show is van een goede kwaliteit en ook al ben ik geen echte liefhebber van countrymuziek; deze show was prima te pruimen hoor!   

Minder vond ik "Uncle Bill" (ja, de oom van... de halve familie heeft hier een bijbaantje...) die met zijn gitaar wat nummers ten gehore bracht  in de Back Porch Theatre. Uncle Bill was aanvankelijk degene die Dolly haar opzetje naar fame and fortune heeft gegeven en als dank daarvoor mag hij nu zijn oude dag slijten in Dollywood...

Dollywood is een charmant park, vriendelijk personeel en het geeft je gewoon een goed gevoel. Het is geen park voor thrillseekers en als je totaal geen affectie hebt met country & western, moet je dit park maar overslaan. Ik ben in ieder geval blij dat ik er wel geweest ben!

Bedankt Dolly, voor de gezellige dag!

Tijd om weer in de auto te stappen, want we hebben nog een klein ritje voor de boeg. We willen richting Atlanta gaan rijden en dan maar kijken hoe ver we komen. Morgenavond vliegen we terug naar Nederland en we willen morgen eigenlijk nog even Stone Mountain bezoeken. Omdat we aan het begin van de reis ons schema hebben omgegooid, is dat tripje er een beetje bij ingeschoten...

Onderweg komen we talloze vuurwerksupermarkten tegen en uiteindelijk wil Serge er wel eens een van binnen zien. Het hele jaar door kun je hier je vuurwerk kopen en ze hebben werkelijk van alles op de planken liggen.

Tegen de avond bereiken we eindelijk Atlanta en na even zoeken nemen we onze intrede in het Marriott hotel. En dan moeten we nog een restaurant zoeken waar we kunnen gaan eten. Tenslotte is het Serge's verjaardag en dan ga je niet even snel happen bij de Burger King. Uiteindelijk vinden we per toeval een Red Lobster restaurant, toevallig het restaurant waar Serge deze vakantie graag wilde eten (maar die we nog niet eerder op het eet-tijdstip waren tegengekomen). Voor visliefhebbers is dit restaurant echt een aanrader! Wat hebben wij hier heerlijk gegeten vanavond!