Vandaag dus de rit naar Nashville. Nashville ligt in Tennessee en staat bekend om haar countrymuziek. De Grand Ole Opry (waar dagelijks nog steeds country-artiesten optreden) en de Country Hall of Fame zijn hier onder meer te vinden. Veel plaatsen in het Zuiden hebben een bepaalde muzikale geschiedenis: zo staat Memphis bekend om haar blues en New Orleans om haar zydeco- en cajunmuziek.

We eten nog even een lekker vet ontbijtje bij de Wafflehouse, waar het trouwens goed happen is..

We hebben een mooie route uitgestippeld, zodat we onderweg langs het plaatsje Lynchburg komen, waar de wereldberoemde whiskey Jack Daniels tot op de dag van vandaag wordt geproduceerd. Er worden dagelijks meerdere (gratis... je het bestaat echt in de USA!!!) rondleidingen gegeven in de destilleerderij en naar het schijnt moet deze tour echt een aanrader zijn.

Even van de snelweg af vinden we al mooie plekjes die het wel waard zijn om even op de kiek te zetten en treffen we zelfs een railroad-museum aan waar de beheerder ons echt alles over de treinen en hun geschiedenis wil vertellen... Of enge trappetjes die ik volgens Serge echt op moet klimmen omdat het uitzicht zo mooi is.....

Als je Lynchburg al binnenrijd is het net alsof je een stukje terug gaat in de tijd. Het gemeentehuis staat centraal op het dorpsplein en er om heen staan allerlei ouderwetse winkeltjes met de nodige JD souvenirs. In het visitor center van het stadje tref ik bovendien een van de schoonste en gezelligste toiletten aan die ik tijdens al mijn bezoeken aan de VS ben tegengekomen (goede tip: moet je nodig en stel je enige hygiene op prijs... bezoek een visitor/welcome center).

Het is niet ver naar de destilleerderij en dat is te ruiken ook. Zelfs in het dorpje zelf hangt een apart luchtje. Er is zelfs een winkeltje waar ze de lege vaten verkopen en er echt allerlei spullen van hebben gemaakt. Het is jammer dat de thuisbar niet in onze koffer paste, dus hebben we maar sla-bestek gekocht van echt barrelwood.

Het ontvangstgebouw staat er pas sinds 2000 en ziet er echt prachtig uit. We worden ingedeeld in tour 7 en moeten even wachten. In de ontvangstruimte staat genoeg materiaal uit het verleden om je in de tussentijd te vermaken.

Even later is het onze beurt en na een echt educatief filmpje over deze bijzondere Amerikaanse whisky, worden we per bus vervoerd naar het terrein waar de gehele whisky-produktie plaats vindt. Maar natuurlijk eerst een groepsfoto. Opvallend is de gemiddelde leeftijd van de tourganger...... :) (wij staan links trouwens)

Vanaf de bron tot aan het uiteindelijke verpakkingsproces; alles is te zien tijdens deze tour. Onze gids, zelf een whiskey-liefhebber pur sang, vertelt met veel liefde over de verschillende stappen die bronwater, graan, rijst en mais moeten ondergaan alvorens het zichzelf Tennessee whiskey mag noemen.

De liefhebbers mogen zelfs even ruiken terwijl het gistingsproces in volle gang is... geloof me.. een flinke snuf is al genoeg om achterover te slaan. Op het terrein zijn minstens 20000 vaten te vinden, die in donkere pakhuizen wachten totdat ze oud genoeg zijn...

In de Zuidelijke Staten van de VS geldt een wirwar van regels op het gebied van drank. Het is verboden of juist weer toegestaan om op bepaalde dagen te drinken, of zoals in Tennessee, waar sterke drank alleen per hele fles verkocht mag worden. Op zondag mag er geen sterke drank geschonken noch verkocht worden; een van de redenen waarom je in het Zuiden veel gesloten restaurants ziet, omdat toestemming om op zondag te schenken erg prijzig is.Het is juist daarom wel vreemd dat Jack Daniels uit een staat komt waar men zo krampachtig met sterke drank omgaat. De proevers in de destilleerderij mogen wel whiskey in hun mond hebben, maar mogen het niet doorslikken.  Ach, ik ben geen liefhebber van whiskey, dus lig ik er niet echt wakker van.... Na afloop van de tour wordt iedereen in de bar voorzien van een drankje... echte lemonade :)

Een echte aanrader, deze tour. De gastvrijheid bij Jack Daniels is enorm en dat allemaal voor niets. Het is een van de betere rondleidingen die ik deze vakantie heb gehad (duur: anderhalf uur) en hij kostte ons dus helemaal niets. Op de veranda van het bezoekerscentrum rook ik even heerlijk op "the Southern manier" een sigaretje...

Goed, tijd om weer verder te gaan. Nashville is niet zo heel erg ver meer van ons vandaan, maar hoe dichter we bij Nashville komen, hoe meer het bij ons gaat kriebelen. We hebben de afgelopen maanden talloze plannen gemaakt en routes uitgestippeld, om in onze trip drie pretparkbezoeken op te nemen. Uiteindelijk hebben we St Louis laten vallen, omdat we liever toch wat langer in New Orleans wilden blijven. Maar na al deze dagen in de countrymuziek te hebben gezeten (op de radio vind je bijna niet anders), hebben we toch wat minder zin in Nashville gekregen, dan we aanvankelijk hadden. We steken onze hoofden even bij elkaar: het is inmiddels half drie en naar St Louis is het zeker nog wel 5 uur rijden. Maar we gaan er voor!

Vandaag begon onze trip in Georgia. Via Tennessee en Kentucky (en we passeren zelfs een tijdszone), komen we omstreeks 20.00 uur aan in St Louis. Vlakbij Eureka (waar Six Flags St Louis ligt) vinden we een motel. Na een hapje te hebben gegeten bij Denny's en tot de ontdekking te zijn gekomen dat onze internetverbinding ineens niet meer werkt, duiken we in ons motelmandje. 

Morgen gaan we St Louis zelf in.