Vanmorgen wil Serge bijtijds wegrijden, zodat we nog even rustig kunnen ontbijten voordat we naar Six Flags St Louis gaan. We hebben gisteren een Ponderosa restaurant vlakbij het park gezien en we hebben wel weer eens zin in een wat uitgebreider ontbijt in de vorm van een buffet. De ham & cheese omelets en hashbrowns komen je na een paar dagen ook wel de neus uit. Tot onze grote verrassing is de Ponderosa nog gesloten en gaat hij pas om 11.00 uur open op zaterdag. Duh! Dus wordt het even doorrijden naar Denny's, waar we ons maar weer aan de ham & cheese omelets wagen met hashbrowns :)

Gelegen aan de Six Flags Road duiken er in een keer vanuit het niets een paar coasters op. Volgens mij zijn we in de buurt :) We kunnen vrij vooraan parkeren (8 dollar) en nadat we door de metaaldetectoren zijn gegaan gaan we even naar guest relations om toegangskaarten te krijgen voor dit park. Op vertoon van je Euro Seasonpass mag je gratis naar binnen en bovendien krijg je in het park zelf ook nog eens (ik meen dat het hier 10% was) korting op souvenirs en eten en drinken. We nemen nog even de parkmap door om te bekijken welke attractie we het beste als eerste kunnen gaan doen en om tien uur mogen we dan eindelijk het park in.

Serge wil vandaag een Q-bot gaan kopen. Een Q-bot is een soort buzzer die je de hele dag bij je kan dragen, waarmee je bij speciale Q-bot borden ritjes in een aantal attracties kan reserveren en je een signaal krijgt wanneer het bijna zover is. Dan ga je weer met jouw Q-bot voor een ander bord staan om de rit te bevestigen. Dan mag je een speciale wachtrij in, waarbij je uiteindelijk aan het begin van de wachtrij komt te staan. Een voorkruipsysteem dus. Doet Disney het nog gratis met haar fast-pass systeem, hier in Six Flags mogen we dokken. Voor $15.00 hebben we met z'n tweeën zo'n geval. Vriendenprijsje..... maar ach, de toegang was al gratis en wellicht hebben we hem nog echt nodig ook als het druk wordt.

Serge wil het liefst meteen in Mr Freeze, maar ik heb toch nog wel even wat tijd nodig om aan het idee te wennen. De laatste achtbaan die ik heb gedaan was de Vogelrok en die stap is toch net nog even te groot. Dan maar beginnen met The Boss, een houten achtbaan van ongeveer 1,5 kilometer. Op het moment dat Serge zijn Q-bot wil gaan gebruiken, roept de medewerkster bij de kassa dat dit niet nodig is; er is amper een wachtrij. De Amerikanen zijn berekend op lange wachtrijen, want het is een flinke wandeling alvorens we op het station aankomen. We kunnen inderdaad meteen instappen...

The Boss is een vrij heftige, maar wel prachtige woodie. Een graadje erger dan de Wild Wild West, na de rit moest ik meteen mijn buideltje op de kop zetten op zoek naar asperines (ben nogal gevoelig voor het schudden in een woodie).. 

De eerste achtbaan weer gehad. Op naar de volgende attractie. Serge wil alvast zijn Q-bot voor Mr Freeze gebruiken, maar hoe dichter ik bij dit gevaarte in de buurt kom, hoe chagerijniger ik word. Als ik ergens de zenuwen voor heb, ben ik vrij kortaf. Als Serge dan ook nog vrolijk zegt "als je er zo voor staat, valt hij toch best mee", heb ik het even gehad hoor. Voor mij valt het helemaal niet mee; die karretjes gaan gewoon loodrecht omhoog en, wat erger is, ook weer loodrecht achteruit. Wat nou meevallen???? Een nachtmerrie eerste klas. Nu Serge door heeft dat het niet veel zin heeft om een achtbaan mooier te praten dan hij in werkelijkheid is, gaan we eerst naar de tegenoverliggende attractie: Scooby Doo Ghostblasters. The Mystery of the Scary Swamp (oftewel, een hele mond vol).

Een mooi aangeklede rit (en wachtrij), waarbij je in een bootje op zoek mag naar Scooby en Shaggy, die verdwenen zijn in de Scary Swamp. Onderweg moet je met jouw ghostblaster schieten op allerlei vreselijke monsters. Na drie minuten schieten zijn Scooby en Shaggy weer veilig terug (of verklap ik nou de clou???) en heeft Serge een grote smile op zijn gezicht omdat hij me op het nippertje qua punten heeft ingehaald. 

En ja, als nu ik dan al die afgrijselijke monsters heb overwonnen in de Scary Swamp, wordt het ook wel eens tijd dat ik mijn angst voor Mr Freeze maar eens ga overwinnen. Zo bang als ik vroeger voor achtbanen was, dat gevoel heb ik al lang niet meer. Maar bij elke nieuwe baan, met voor mij onbekende elementen, moet ik nog steeds een drempel over. Achteruit in een achtbaan vind ik nu eenmaal niet zo geweldig (dan kan ik niet zien waar we heen gaan) en de helft van Mr Freeze bestaat nu eenmaal uit "achteruit gaan".

Omdat er niet echt een rij staat besluiten we om zonder de Q-bot de wachtrij in te lopen. Bovendien geeft mij dat nog even de tijd om de baan even op mijn gemak in me op te nemen. Het laadsysteem op het station is echt verrassend; er staan twee treinen, links en rechts van het midden (er wordt dus ook aan twee kanten gewacht). Je stapt in en als iedereen zit wordt de hele trein voor de track in het midden geschoven. En voordat je er erg in hebt word je met een enorme snelheid gelanceerd en ga je eerst een soort mini-Dragster heuveltje over (die nog aardig hoog is hoor :)) en aan het einde klim je dus loodrecht omhoog. Dan word je nog even extra omhoog getakeld en voordat je er erg in hebt, word je weer los gelaten en doe je de rit nog een keer, maar dan achteruit.

Zoals altijd heb ik me weer lopen opvreten om niets, want ik vind Mr Freeze echt geweldig!!! We besluiten hem straks nog een keer te doen; we willen nu eerst nog meer van het park gaan zien.

We gaan voor het eerst de Q-bot echt gebruiken, want er staat een redelijke wachtrij bij Batman the Ride. Serge heeft deze B&M coaster al vaker gedaan (hij schijnt in veel Six Flags Parken in de VS te staan), maar voor mij is het weer een primeur. Zenuwen heb ik echter niet, omdat de baan qua opzet heel veel lijkt op andere banen die ik al heb gedaan. Die doen we dus "even".

Batman, een leuke baan, maar intense baan. Niets verrassends, leuk om gedaan te hebben. Een ander verhaal is de Ninja, die even verdrop staat. Hij oogt als een Python, maar daar is het dan ook mee gezegd. Geen fijne baan; erg schokkerig en pijnlijk. Ik ben dan ook heel blij als ik even later in een Ninja bakje kan stappen, die geen pijn doet :)

Wat je tegenwoordig ook veel ziet in de USA parken is een virtual reality attractie. Natuurlijk moet je hier weer extra voor betalen, want ook de Amerikanen zijn niet achterlijk. Serge en ik hebben bedankt voor de eer, maar het was al een attractie op zich om te zien hoe al deze mensen opgingen in hun spel en allerlei geluiden en gebaren maakten.

Weer naar achteren in het park gelopen voor de Screaming Eagle. Omdat de helft van deze baan in de bossen verstopt is, kun je de baan van buitenaf niet goed inschatten. Ik vond het een geweldig leuke baan, met veel drops en airtime en bovendien was hij nog vrij soepel voor een woodie ook! We besluiten om meteen nog maar ene keer te gaan.

Excalibur. De nieuwste attractie van Six Flags St Louis. Aan mij zijn dergelijke "pukers' echt niet besteed, maar Serge wil het toch nog eens een keer proberen. Als ik van een afstandje de bakjes zie ronddraaien ben ik zo ontzettend blij dat ik niet ben meegegaan. Serge komt er ook een beetje erg misselijk uit.... (niet zo als op het plaatje links, maar het komt in de buurt). De mijntrein die aanvankelijk storing had (ja deze week is er toevallig ook een ongeluk gebeurd met een mijntrein in Disney, dus is men voorzichtig geworden), blijkt even later weer gerepareerd en word met een bezoekje vereerd. 

Na nog een ritje in Scooby Doo en Mr Freeze zit het er voor ons weer op. Het is inmiddels vijf uur en we willen nog heel even shoppen. Shoppen gaat goed met je seasonpass hier. Je krijgt zelfs korting op afgeprijsde artikelen. Leuk zijn ook de reacties van het personeel als ze een Europese seasonpass zien "I didn't know we had some in Europe" of "Ah, a Dutch seasonpass, how great!!!". Een warm flesje cola die uit de kapotte automaat rolde, wordt probleemloos vervangen door een grotere beker en even later krijg je je geld ook nog terug bij de guest relations balie. Een T-shirt die bij de ene winkel in het park ineens goedkoper bleek, mag ook gewoon weer geruild worden en krijg je netjes je geld terug. Korting op het eten en drinken, wat willen we nog meer?! Dat moeten ze in Nederland ook gaan invoeren.

Na een half uurtje lopen we het park uit, na onze Q-bot geretourneerd te hebben. We willen nog even naar het plaatsje Eureka zelf gaan om te kijken of die "fair" wat is.

Naast een hoop noest handwerk en de nodige zelfgemaakte hapjes en drankjes, treffen we op de fair ook een heuse kinderkermis aan. Met de meest bijzondere attracties. Alles heel gemoedelijk en dorps, we voelen ons hier prima thuis :) Zo gecharmeerd van dit volkstafereel, schaffen we zelfs een vogelhuisje aan waarvan het dak van een nummerplaat is gemaakt. 

Langzaam maar zeker wordt het donker buiten (dat gebeurt hier al vroeg) en gaan we een hapje eten in de nabijgelegen Pizza Hut. Een paar uur later (na de nodige telefoontjes met AOL), pakken we onze koffers alvast weer in en slapen we even later als rozen. Morgen vertrekken we naar Memphis.