Vandaag hebben weer een "autodag". Langs de Mississippi willen we vandaag langzaam afzakken naar het Zuiden, naar New Orleans wel te verstaan. Serge heeft ergens een grappig boekje op de kop getikt, waarin bezienswaardigheden kort langs de Interstates vermeld staan, dus zullen we onderweg af en toe de I-55 verlaten om ook eens wat anders te zien dan asfalt...

Het eerste stadje dat we aandoen is Cape Girardeau. In Cape Girardeau bloeide de "riverboat trade" welig, vlak nadat deze stad van de Fransen in 1803 werd gekocht. In Louisiana kom je veel Franse namen en bouwstijlen tegen, vanwege het simpele feit dat deze staat ooit de Fransen (Napoleon) toebehoorde en voor $15.000.000 van de hand werd gedaan aan de Verenigde Staten.

Volgens het boekje is er in dit stadje een grote muur te vinden die de stad moest beschermen tegen het water van de Missisippi. In 1993 heeft deze muur er inderdaad voor gezorgd dat de stad niet onderliep toen het peil van de rivier een ijzingwekkende hoogte aan nam. Veel meer dan deze fraai beschilderde muur en wat historisch verantwoorde gebouwen, heeft deze stad jammer genoeg niet te bieden. Jammer, want ik had graag al wat gesnoven aan het "Franse" sfeertje in de USA.....

We vervolgen onze weg om New Madrid aan te doen. Oorspronkelijk was dit een Spaanse nederzetting waar weinig te doen was, die evenals Cape Girardeau in de handen van de VS terecht kwam. In 1811 werd de omgeving getroffen door een aardbeving en deze veranderde de koers van de Missisippi. New Madrid kwam ineens aan de rivier te liggen en werd eveneens een belangrijke handelsplaats.

Als wij echter in het dorpje aankomen lijkt het wel een ghosttown. Vervallen gebouwen, lege winkels... een armoedige aanblik. Vergane glorie noemen ze dat....

Veel van de oude rivierboten (raderboten) zijn verbouwd tot casino's. In de Verenigde Staten zijn casino's namelijk verboden op het vasteland (behalve in Nevada en New Jersey) en daarom dobberen er talloze casinoboten op de wateren van de Golf en de Mississippi. We willen ondertussen toch wel eens zo'n raderboot van dichtbij zien en we zijn ook niet vies van het opsnuiven van het heerlijke casinosfeertje. Helaas moeten we om deze boot te mogen betreden een somma van $10.00 betalen en dan bedanken we toch echt voor de eer!

Onderweg komen we ineens een bekende naam tegen. Het plaatsje Holland ligt vlak langs de Interstate en dat moeten we natuurlijk even met eigen ogen zien. Met een inwoneraantal van 246 is Holland helemaal niet zo "vol".

Vandaag passeren we weer de nodige staatsgrenzen. Begonnen we vanmorgen in Missouri, komen we via Arkansas (de staat waar Clinton vandaan komt) aan in Tennessee. Bij elke staatsgrens op de interstate is een zogenaamd "welcome center" te vinden. Hier vind je naast de nodige toeristische informatie met betrekking tot de staat die je net bent binnen gegaan, ook heel veel hotelcoupons. Hotels adverteren zogezegd al bij de grens van de staat met kamerprijzen die ver beneden het normale tarief liggen. Aangezien we wel eens wat anders willen proberen in plaats van Motel 6, besluiten we eens op hoteljacht te gaan omdat we toch redelijk vroeg aankomen in Memphis.

Na wat hotels en motels in obscure buurten te hebben bekeken, vinden we net over de staatgrens met Mississippi een Holiday Inn Express. Voor $59 (ietsjes meer dan bij Motel 6) hebben we een keurige hotelkamer met koelkast en magnetron. Dat beetje meer comfort doet het hem soms net tijdens je vakantie. We zitten hier 5 mile van Graceland af, dus beter kan eigenlijk niet. Jammer genoeg hebben we nog steeds geen internet (afgezien van de mail dan) en kunnen we op het forum nog steeds geen beelden laten zien van onze reis. Na een warm bad en een fantastische maaltijd in een plaatselijke diner, kruipen we in ons nestje. Morgen is het dan zover.... "I'm going to Graceland.."