Memphis Tennessee
|
Then I'm walking in Memphis (Walking in Memphis, Marc Cohn) Walking in Memphis van Marc Cohn is altijd één van mijn favoriete nummers geweest, niet zozeer om de tekst, maar meer de melodie en zijn warme stem. Na vandaag zal voor mij de tekst ook nooit meer hetzelfde zijn, want ik liep ook in Memphis :)
De voornaamste reden van ons bezoek aan Memphis is natuurlijk Graceland; het voormalig huis en thuis van de King, Elvis wel te verstaan. Voor de schappelijke (kuch) somma van 25 dollar ontvang je dit kaartje: de Platinum Tour. Inbegrepen zijn een rondleiding door Graceland Mansion, de huur van je audio-apparaatje (dat je steeds vertelt wat er te zien is op welke plek), entree tot het auto- en vliegtuigmuseum en de tentoonstelling over het leven van Elvis. Elvis kocht Graceland in maart 1957. Voorheen was Graceland een kerk, maar Elvis maakte er een mansion van met 23 kamers. Na zijn dood werd het door zijn ex-vrouw Priscilla in 1982 opengesteld voor het publiek. De entree ligt tegenover Graceland, welke gescheiden worden door een autoweg en met een bus word je vervoerd naar de Mansion. Even een foto maken van de voorzijde is er niet bij, want de tourguide wil niet hebben dat je afdwaalt van de groep. We krijgen diverse ruimtes te zien, waaronder de woonkamer (met de pauwen in lood), de slaapkamer van zijn ouders (met paarse sprei), de eetkamer (met kroonluchter), de jungleroom (zijn favoriete kamer, met jungle-achtig interieur) en de keuken. Foto's maken is toegestaan, maar natuurlijk zonder flits. Alles in de mansion is nog in originele staat (dat wordt tenminste beweerd). De eerste verdieping is niet toegankelijk voor het publiek; hier is Elvis namelijk in op de badkamervloer overleden. De enige die op de eerste verdieping mag komen is zijn dochter Lisa Marie.
Langs de achterzijde van het huis en de schommels van Lisa Marie, kom je bij één van de gebouwen waarin de carrière van Elvis aan de hand van zijn platen, foto's, affiches, kledingstukken wordt weergegeven. Best wel indrukwekkend als je de wanden gevuld met gouden platen ziet; deze man was echt een wereldster.
Zijn beroemde pakken zijn er allemaal te vinden. Evenals de cape die hij tijdens zijn Aloha from Hawaï concert in 1973 in het publiek gooide en die na veel omzwervingen weer op Graceland is beland.
Elvis stierf op 16 augustus 1977 en werd gevonden in de badkamer door zijn vriendin Ginger Alden. In eerste instantie ging men uit van een hartaanval die Elvis fataal was geworden, maar autopsie wees uit dat er sprake was van een vergrote lever en verharde aderen en dat druggebruik bijgedragen zou kunnen hebben aan zijn dood. Duizenden fans en belangstellenden kwamen samen op Graceland, waar zijn lichaam was opgebaard, voordat hij werd begraven in het familie-mausoleum in Forest Hills Cemetery in Memphis. Nadat men geprobeerd had hier in te breken werd het lichaam van Elvis en dat van zijn moeder verplaatst naar de Meditation Garden achter het huis.
Dat Elvis nog steeds "leeft" blijkt wel als je ziet hoeveel geëmotioneerde mensen hier nog steeds zijn graf bezoeken, met bloemen, tekeningen en andere dingen die ze hebben gemaakt. Uiteindelijk mogen we even uit de wachtrij, voor de bus terug naar de entree, stappen om een foto van ons te maken voor het huis.
Terug bij de entree van het hele complex wordt het tijd om de vliegtuigen en auto's van Elvis te gaan bewonderen. Natuurlijk moeten we ook nog even op de foto met The King....
Toen Elvis zijn eerste contract afsloot kocht van zijn eerste $5000 deze Cadillac voor zijn moeder en liet hij hem roze schilderen. Het vliegtuig kocht hij jaren later, omdat hij graag in stijl wilde vliegen. Het vliegtuig zelf kostte hem in 1975 250.000 dollar, maar hij liet het voor 750.000 dollar verbouwen en maakte er een echt party-plane van. Hij noemde het naar zijn enige dochter Lisa Marie. Na de dood van Elvis werd het vliegtuig verkocht, maar jaren later kwam het uiteindelijk weer in het bezit van de familie.
Na elke bezienswaardigheid op Graceland, kom je automatisch in een souvenirwinkel terecht. Alles om jou nog meer geld te doen laten uitgeven dan de 25 dollar die het je aanvankelijk al kostte. Ondanks dat het een toeristenfabriek pur sang is en je soms het gevoel hebt dat je ontzettend wordt genept, is het een ervaring die ik niet had willen missen. Heel even waande ik mij terug in vervlogen tijden en zag ik het chagrijnige personeel zelfs niet meer. Het is een mooi stukje cultuur dat bewaard is gebleven, maar waar men jammer genoeg een circus van heeft gemaakt. Hoewel ik geen ultieme Elvis fan ben, heeft zijn leven en dood mij altijd wel geïntrigeerd en vandaag hier te lopen was voor mij heel bijzonder. Eén van mijn patiënten op mijn werk is een grandioze Elvis fan en heeft op zijn kamer zelfs een Elvis-museum en ik kan natuurlijk niet weggaan zonder iets voor hem te kopen.
We gaan naar het centrum van Memphis, op zoek naar Beale-street om precies te zijn. Memphis wordt ook wel Home of the Blues en Birthplace of Rock 'n Roll genoemd en het begon allemaal in deze straat. Nog steeds vind je er (naast de souvenirwinkels, duh!) talloze Blues en Rock café's en galmt er uit elk pand wel een opzwepend nummer. Weer zo'n back-in-time gevoel, want ook in Beale Street is het net alsof de tijd heeft stilgestaan. In het Blues Café, waar werkelijk geen stoel hetzelfde is, verorberen wij een heerlijke hamburger. Het personeel is echt supervriendelijk en de sfeer is top.
We wilden graag de Gibson Factory Tour doen, maar helaas zijn we net te laat; de laatste groep is net een half uur geleden vertrokken. Gibson is een producent van gitaren en deze tour schijnt echt heel goed te zijn. Dan gaan we maar over naar plan B, namelijk het Civil Rights Museum. Van te voren had ik er al wat over gelezen en het leek mij wel interessant. Bovendien is het maar een paar blokken lopen.
Normaal is de toegang tot het Civil Rights Museum 10 dollar, maar toevalligerwijze is het maandagmiddag na 3 uur helemaal gratis! Laten wij nu net om kwart over drie aankomen... Foto's maken is niet toegestaan en moeten we onze camera na binnenkomst afgeven. Door het gebruik van interactieve multimedia tenstoonstellingen word jij je als bezoeker bewust van de Civil Rights Movement en leer je van alles over diens geschiedenis beginnend bij de Afrikaanse slaven die omstreeks 1600 naar de VS kwamen, via Rosa Parks (de zwarte vrouw die niet wilde gaan staan in de bus), tot aan vrijheidsstrijders van vandaag.
Bijzonder aan dit museum is dat het om een motel heen is gebouwd. Op het balkon van dit motel, werd in 1968 op het balkon voor kamer 306, één van de belangrijkste strijders in de Civil Rights Movement vermoord, Dr, Martin Luther King Jr.. Toen het hotel in 1982 werd gesloten, besloot een aantal prominente Memphisianen met hulp van anderen het hotel te kopen, zodat de herinnering aan deze gruwelijke moord bewaard zou kunnen blijven en daarmee een boodschap uitgedragen kon worden. Uiteindelijk werd in 1991 het huidige museum geopend, waar het hotel dus een onderdeel van is. De kamer van Martin Luther King is hierin aan de binnenzijde te bezichtigen. De tentoonstelling is door zijn opzet met beelden en geluiden echt enorm indrukwekkend. Het is onvoorstelbaar hoe erg de rassenhaat moet zijn geweest hier in de USA. Soms bekroop mij zelfs een ongemakkelijk gevoel dat ik hier als blanke liep, ook al heb ik er zelf niets mee te maken gehad. Dat mensen andere mensen zoveel leed kunnen bezorgen, enkel en alleen om hun huidskleur en afkomst vind ik werkelijk onbegrijpelijk. Ik denk niet dat een ander museum ooit zo'n impact op me heeft gehad.
Een wandeling naar Union Street staat vervolgens op het programma. In het Peabody Hotel is zo'n vreemd verschijnsel te zien om 17.00 uur, dat we dit met onze eigen ogen willen zien. In de vijver die in het midden van het hotel te vinden is, zwemmen namelijk eenden rond. Op zich is dat niet zo vreemd, maar om precies 17.00 uur verschijnt de eendentrainer die de eenden aanzet tot de weg terug over de rode loper, die hen naar de lift moet brengen. Deze lift brengt ze naar hun nachtversblijf op het dak van het hotel. Je wilt niet weten hoeveel mensen hier naar komen kijken (waaronder Serge en Marieke natuurlijk...). Er gaan zelfs mensen op de grond liggen om foto's te kunnen maken. Bizar gewoon....
Serge wil nog even naar een Best Buy (een soort DVD en CD paradijs) en die ligt natuurlijk flink buiten het centrum. Onderweg komen we toevallig nog langs de Sun Studios. Hier maakte Elvis in 1953 zijn eerste opname. Elvis betaalde hiervoor een bedrag van 4 dollar, net zoals een ieder ander die een plaatje wilde opnemen. En nog steeds kan je, als je echt behoefte hebt, een plaatje opnemen in de Sun Studio's.... Na een flinke rit door Memphis, vinden we uiteindelijk onze Best Buy en Serge tast even in de knip om zichzelf te verwennen met wat DVD's en een PC-spel. Die avond eten we wederom bij Applebees... gewoon omdat we het zo lekker vinden. Morgen een aardig ritje voor de boeg naar New Orleans, dus maken we het niet al te laat...
|
