Goedemorgen! Vandaag zal ik er dan toch aan moeten geloven. Ik heb het steeds maar voor me uitgeschoven, maar vandaag is er geen schuiven meer aan. Vandaag moet ik mijzelf antwoord geven op de vraag of ik in Dragster zal stappen of niet. Vooralsnog ziet het er naar uit dat die keuze voor mij gemaakt zal worden: het weer is ontzettend miezerig en het druppelt licht.... en met de minste regen rijdt Dragster niet..... wat naar nou....

De Wildcat, die naast Millennium Force staat, ligt er wat verlaten bij.

Omdat Dragster nog niet rijdt, besluiten de heren om eerst maar naar Millennium Force te gaan. Bovendien zou het een leuke opwarmer voor Marieke zijn; dan kan ik alvast wat wennen aan de hoogte.... We boffen; er staat nog amper een rij... Spannend vind ik het wel, de eerste keer durf ik nauwelijks om me heen te kijken als we de lifthill opgaan, maar al tijdens de first-drop ben ik los.... Omdat Dennis en Fred nog voor frontseat wachten, besluiten we nog een keertje te gaan. Vanuit de wachtrij zien we ineens Dragster gaan; hij rijdt dus toch! En natuurlijk heeft hij deze keer, net die keer dat ik moet kijken en er eventueel nog in moet, een rollback (dan haalt hij net de top niet en gaat 'ie weer achteruit).... dat moet ik niet hoor!!! Het weer lijkt ook al wat op te knappen en voordat we het weten is het droog. Millennium Force is een prachtige coaster, maar toch geeft het me niet dat gevoel dat ik had verwacht. Het is een beetje een recht-toe-recht-aan coaster, zonder weinig spannende dingen onderweg (afgezien van de first drop dan).

Het zonnetje breekt door en we lopen naar Dragster. Ik ga in ieder geval gewoon in de rij staan; dan kijk ik wel of ik hem zal doen. Terwijl we in de rij lekker staan te kletsen valt het ons in een keer op dat Dragster al een tijdje niet meer rijdt... En even later wordt het ook omgeroepen; er is een technische storing. Hoe langer deze duurt, hoe meer mensen de wachtrij verlaten. We zijn er inmiddels bij gaan zitten, maar al dat wachten doet mij geen goed. Het is niet bevorderlijk voor de zenuwen om hier te lang te moeten zitten. Serge heeft op een gegeven moment genoeg van het wachten en stelt voor om alvast wat anders te gaan doen. Iets in ons zegt echter dat we de rij juist niet uit moeten gaan en we besluiten nog maximaal drie kwartier te wachten. De rij op het station loopt langzaam leeg; men begint de moed te verliezen; komt het nog wel goed vandaag? En dan ineens horen we de trimbrakes (ik hoop dat ik het goed schrijf) sissen en de motorgeluiden brommen.... en wordt er met een enorme vaart een treintje gelanceerd......... de wachtrij wordt weer geopend en voordat ik er erg in heb sta ik ineens op het station.....

Dragster, voluit Topthrill Dragster genaamd, is de hoogste coaster ter wereld op dit moment. Met een snelheid van 120 mph (bijna 200 kilometer per uur) bereikt in 4 seconden, word je gelanceerd en klim je razendsnel 128 meter de lucht in, om een seconde of twee later weer naar beneden te denderen. Al met al genoeg ingrediënten die mij niet meteen doen juichen om in te stappen.... Het enige dat me op de been houd is de gedachte dat het allemaal met 15 seconden over is. Als ik mijn ogen dichtdoe, is het zo weer voorbij. Toch zie ik alleen maar vrolijke en blije mensen terugkomen beneden; ik krijg niet echt de indruk dat het een vreselijk nare ervaring zal zijn, maar toch...... ik zal maar net weer de uitzondering op de regel zijn.....

En dan moet ik een beslissing nemen en ik stap in het karretje, maak mijn gordel en beugel vast en er is voor mij geen weg meer terug. Ik had eigenlijk al eerder besloten voor mijzelf om hem gewoon te gaan doen, maar hoe meer mensen je daar in kent, hoe meer druk je gaat voelen om het dan te moeten doen en ik wilde gewoon zonder die druk mijn keuze maken.

Met de opzwepende klanken van Republica's "Ready to Go" in mijn oren, die op het station te horen is, ben ik klaar om te gaan.....

We rijden naar voren en komen tot stilstand voor een stoplicht. Als de lampjes op groen springen vertrek je. Eerst nog wat ronkende motorgeluiden passend in het thema van de dragster-races, een oplichtend advies om vooral je hoofd tegen je hoofdsteun te laten rusten en vooruit te kijken. En dan worden de lampjes oranje, oranje en GROEN!!!!!!!!

>>Baby I'm Ready To GOOOOOOOOOOOOOOOOO!!!!!!!!!!!!!<<

Voordat je er ook maar echt erg in hebt, heb je het horizontale stuk al achter je gelaten en ben je al aan het klimmen naar boven. Wat een snelheid; je voelt het aan heel je lichaam, hoe je achterin je stoel wordt gedrukt en amper je handen of armen in de lucht kunt steken (iets wat ik dus ook niet doe). En weet je wat raar is? Ik vind het helemaal niet eng. Je voelt je zo veilig op de een of andere manier en ik durf zelfs om mee heen te kijken. Als we bovenaan gekomen zijn is het uitzicht werkelijk schitterend. Ik zit gewoon extreem te genieten op 128 meter hoogte!!!! Als we weer naar beneden gaan, neem ik alle beelden in me op. De wind suist langs me heen en het enige dat ik kan uitbrengen is "Wat is dit SUPER!!! GEWELDIG!!!". Ik vind het gewoon jammer als we vijf seconden later weer beneden stilstaan. Wat een geweldige ervaring; ook al duurt het maar 15 seconden.... dit eerste ritje vergeet ik NOOIT meer!!!!! Gewoon omdat je je niet kan voorstellen wat het is, omdat een dergelijke ride-ervaring nog niet echt elders te vinden is. Het is onbeschrijflijk; ik kan niet uitleggen hoe het voelt, maar het voelt gewoon goed! Het is genieten en nog eens genieten. Stralend stap ik mijn bakje uit en joel naar Dennis en Fred die voor de frontseat staan te wachten. Ik wil zo nog wel een keer!!!! Een paar ritjes later zijn Dennis en Fred eindelijk aan de beurt voor hun eerste rit in Dragster; wij wachten geduldig op de tribune die speciaal is aangelegd voor Dragster om niets te hoeven missen van al dit spektakel. Op de foto hieronder kun je de heren zien zitten (Dennis in het geel, Fred zit er naast).

En de lichten gaan op groen.... en weg zijn ze!!!!

Op de tribune even bijkomen van deze geweldige intense ervaring!

Marieke is helemaal verkocht hoor... Dragster, er is geen betere!!!!

Ook Dennis is helemaal onder de indruk en blijft het maar herhalen "Ik had geen idee dat het zo zou zijn". Een uur lang ongeveer.......

Magnum XL-200, ooit de hoogste coaster van de wereld, maar nu al door velen ingehaald. Een aardige coaster, die wel een beetje pijn doet door de beugels die op je bovenbeen drukken.

Spongebob is gesignaleerd en de heren willen er een hebben!!

En Ron en Serge zijn de gelukkige winnaars van de piratenbob (die overigens enige minuten later aan arme, zielige kindjes in het park werden gegeven).

Tijd voor een stempeltje: om 14.00 uur gaan ze stempels uitdelen voor Dragster (zodat je een bepaald tijdstip terug mag komen en eerder in de wachtrij plaats mag nemen). Dragster heeft al een flink tijdje weer een storing, maar wellicht doet hij het later op de dag weer.  Als we net aan de beurt zijn voor een stempel, zien we ineens dat de rij bij Dragster weer opengaat. We zijn er vlakbij; dus maar weer even een ritje. Binnen 5 minuten sta ik op het station en voordat ik er erg in heb, heb ik de koek al weer op.... Maar toch, zo bijzonder als het eerste ritje, zal het nooit meer zijn... We hebben in ieder geval nog een stempel voor 4-5 uur. Als we Dragster uitkomen zijn ze nog steeds stempels aan het uitdelen (ze geven er 100 weg per uur). Ze hebben nog 12 stempels over voor 7-8 uur. Wat toevallig; wij hebben nog een linkerhand over :) Later komen we er achter dat je voor Dragster en MF slechts 1 stempel per dag mag halen, maar goed..... het is geen kwaadwil geweest (die aggressieve vuist op onderstaande foto is niet agressief, maar om de kijkers thuis mijn stempel te laten zien).

Mijn maagje knort door al die rondgierende adrenaline en we begeven ons naar de Midway Market, waar we ons voor 11 dollar mogen voleten en voldrinken. Waar vind je dat nou nog? Nou hier dus! Onze waitress Erica is erg vriendelijk en geduldig en dat is echt knap met dit gezelschap :)

 Ik weet niet meer wie het was, maar iemand kwam op het grandioze idee om na al dat eten meteen even gezellig in de Raptor (een inverted) te stappen. Halverwege voelde ik al een cheeseburgertje omhoog komen, maar gelukkig zakte 'ie weer toen we naar beneden doken.

Daarna nog even een ritje in Blue Streak, niet een van de jongsten meer, maar een geweldig leuke rit! Ik ben dol op woodies :)

Dan ga ik het even rustig aan doen, ik begin een beetje misselijk te worden. Het tempo moet een beetje omlaag voor mij.... Fred heeft nergens last van: hij wint een Donkey uit Shrek met de kamelenrace en Serge (groot Donkey-fan) mag hem hebben (en Marieke mag hem dus dragen).

Goed, Disaster Transport lukt me dan nog wel (een bobbaan in het donker), maar de Wicked Twister is niet wat mijn maag op dit moment nog kan gebruiken, mogguh doe ik hem wel. Ik pas en maak wat kiekjes.

Het reuzenrad is gelukkig minder heftig en geeft je een prachtig uitzicht over het park. Donkey heeft hoogtevrees en blijft beneden bij Ron wachten.

Ik kan aan deze foto van mijzelf zien dat de puf er een beetje uit is, daarom ben ik ook erg blij met het voorstel om ergens een kopje koffie te drinken.

Wat is het hier zaaaaalig; de zon op mijn bol, goed gezelschap en een kopje lekkere koffie. Ik kan hier wel een uur zitten en een ritje Dragster overslaan (en ja.... dat doe ik dus ook). Ik heb toch nog een stempel voor 7-8 uur, dus ik kom heus wel aan mijn Dragster-trekken vandaag. Fred, Serge en Andre gaan wel hun stempeltje gebruiken van 4-5 uur; wij wachten wel hier! Ik moet gewoon even bijtanken, want een dergelijke vakantie gaat je niet in je koude kleren zitten. Over kleren gesproken; op de foto's kun je al zien dat we vandaag alle vier ons "oude mannetjes shirt" hebben aangetrokken. We hebben er de nodige (leuke overigens) commentaren op gekregen.

"Coasterchicks"

In de monorail

En ja.... het wordt zo langzaam aan weer tijd voor Dragster, het loopt tegen zevenen.... en natuurlijk was het weer een heerlijke ervaring! Nog wat groepsfoto's en andere gemaakte foto's voor het archief...

Er wordt driftig geshopt....

En dan is het tijd om Cedar Point voor vandaag de rug toe te keren. het was een geweldige dag, met amper wachtrijen, lekker weer en onvergetelijke ritjes. Cedar Point heeft het goed voor elkaar! Overal meer dan genoeg personeel en gewoon lekker het maximale aantal treintjes overal inzetten. We zijn vandaag prima door de storingen van Dragster heengefietst; het is werkelijk uniek dat we hem vandaag zo vaak hebben kunnen doen.

We eten bij de Shake & Steak vanavond. Wel jammer dat er hier geen "biertjus" zijn, maar zo'n lekker shake gaat er ook wel in!

Morgen de laatste dag voor ons zessen in Cedar Point, daarna scheiden onze wegen weer. Ron en André vertrekken dan naar San Francisco en wij naar Paramounts King Island nabij Cincinnatti.