De Californische zon schijnt vandaag volop en wij vertrekken vanaf het wat koelere San Francisco, naar het iets warmere Los Angeles. Dat zouden we natuurlijk via de snelle snelweg kunnen doen, maar we hebben afgesproken het via de landelijke en rustieke kustweg te doen. Volgens de kenners, Fred en Dennis, is het een dikke acht uur rijden op deze manier.

Onderweg willen we in Santa Cruz nog even een baantje doen. Op de boardwalk aldaar staat namelijk zo'n lekkere, ouderwetsche, houten, strand-achtbaan.... de Giant Dipper. De boardwalk is een van de oudste amusementparken die nog opereert aan de Westkust. De Giant Dipper is er vanaf 1924 te vinden.

Natuurlijk rijden we eerst een verkeerde straat in, maar achteraf gezien is dat ook wel weer leuk, want zo kunnen we van een afstandje al wat foto's maken en van de prachtige omgeving genieten.

Als we onze auto hebben geparkeerd, lopen we de boardwalk op. Om 11.00 uur gaan alle rides pas open, dus moeten we ons een half uurtje vermaken. Dat resulteert natuurlijk in het maken van foto's en het aanschaffen van de 60 tickets. Dat lijkt heel veel, maar voor een ritje in The Giant Dipper of de Hurricane, ben je per persoon al zes tickets kwijt. Een strook van 60 kaartjes kost je iets meer dan dertig dollar.

Op de boardwalk vind je veel ouderwetse attracties; het ademt een beetje de sfeer van Coney Island uit; alleen oogt het allemaal wat frisser en zonniger.

Het is elf uur en we staan al klaar voor de Hurricane. Als we er eenmaal inzitten en onze beugels dicht zijn, vertelt de dame van de attractie dat we even op de technician moeten wachten, zij kan hem niet aanzetten... En daar zit je dan met je goede gedrag.

Vijf minuten later arriveert onze held, die even aan wat knopjes zit... en we vertrekken!!! Grappig ritje, niets spectaculairs, maar leuk om gedaan te hebben.

De Giant Dipper; dat is een ander verhaal. Deze coaster verbaasde mij dus wel degelijk. Verrassende elementen, zoals een lange, donkere tunnel, vlak voor de lifthill. Een echt leuke baan, die ik iedereen aan kan raden, als ze er eens in de buurt zijn!

Terwijl Fred en Serge de laatste 12 kaartjes inleveren voor een tweede ritje in de Dipper, nemen Dennis en ik een bakkie troost. Goede koffie is schaars in de VS, maar hier op de boardwalk weten ze gelukkig wel wat koffiemaken is.

Tijd om verder te gaan... we hebben nog een lange reis voor de boeg. En aangezien we om de zoveel kilometer stoppen om al het moois dat we onderweg zien te aanschouwen en dit ook op de gevoelige plaat vast te willen leggen, kan deze reis nog wel even duren. Vooral als we onderweg ook nog vernemen dat er walvissen te zien zijn langs deze route, is het hek van de dam.... rotsen worden aangezien voor walvissen... en ook als walvis gefotografeerd. Maar uiteindelijk hebben we er geen één gezien.

De omgeving hier is adembenemend mooi. Het is na elke bocht alsof je in de Blue Lagoon terecht bent gekomen en Brooke Shields ieder moment het water kan uitkomen in haar rieten rokje. Overweldigend, deze natuur. Het water is echt azuurblauw en de combinatie met de rotsen en de wilde oceaan... prachtig.

Al slingerend rijden we langs de rotsformaties en rond lunchtijd begint toch weer onze maag. Bovendien moet Marieke zich sanitair even ontspannen en wil ik niet achter een boom zitten. Volgens ons o-zo-handige boekje moeten we in Gorda een eethuisje tegen komen: het "Whale Watchers Café"... en ons boekje blijkt te kloppen. Op het zonnige en winderige terras eten we een lekker hapje en laten we ons door de eigenaar vertellen dat er wel walvissen zitten in het water, maar dat ze vandaag moeilijk te zien zijn, omdat het zo waait. Het water is dan te onrustig om het sproeien van de walvis te zien.....

We vervolgen onze reis en we zijn erg blij dat we in Santa Cruz nog hebben getankt. Er zijn weinig tankstations te vinden op deze weg (Scenic Highway 1) en als ze er zijn, zijn de prijzen aan de pittige kant.

Bij Point Piedras Blancas vind je ineens grote groepen zeehonden (Elephant seals) op het strand liggen. Je kunt er de auto in de buurt parkeren en te voet vrij dicht bij deze dieren in de buurt komen. Op sommige dagen ligt het hele strand echt bomvol met zeehonden. Een prachtig gezicht!

Het is inmiddels bijna half zes en we zijn nog maar halverwege.... We besluiten om van de scenic highway af te gaan en onze reis op de 101 te vervolgen. Een snelle hap bij de Mc Donalds en om half 11 komen we aan in het Holiday Inn in Anaheim. Een heerlijk royale en comfortabele kamer; daar was ik wel aan toe na deze lange rit. Ik lig nog niet in mijn bed, of ik ben vertrokken........