En dan word je zo maar wakker in Las Vegas.... Na het ontbijtbuffet in Circus Circus is het tijd voor wat actie, maar het blijkt erg moeilijk om naar buiten te lopen, zonder iets in een gokmachine te gooien.... Las Vegas is een stad in het niets, midden in een woestijn en je vraagt je wel eens af wat mensen ooit heeft bezielt om nu juist hier een stad te stichten. Maar als je dan een beetje graaft in de geschiedenis van Las Vegas, blijkt dat hier vroeger een oase te vinden was, midden in de woestijn. Het lag op de route van Spaanse handelsreizigers, die dankbaar gebruik maakten van dit rustpunt. In 1939 werd gokken legaal in de staat Nevada en het gokparadijs was een feit....

We gooien de auto neer bij Sahara; onze eerste stop wordt namelijk Speed. Speed is een korte baan, waarbij je door twee lanceringen heen en ook weer terug wordt gelanceerd. Een ritje in Speed kost je tien dollar; als je vaker wilt gaan kun je beter een "wristband" namen; voor $17.95 kun je er de hele dag in zitten... Aangezien we allemaal frontseat willen zitten er er verder nog weinig volk is dat zo nodig op dat tijdstip in een achtbaan moet zitten, vertrekken Fred en ik als enigen in de trein. De eerste lancering verrast me enorm: voordat je het weet ben je weg en heb je in twee seconden al een snelheid van 35 mph te pakken. En dan word je opnieuw gelanceerd en bereik je in twee seconden de snelheid van 70 mph. Volgens Serge lijkt de lancering heel erg op die van Dragster; kunnen we alvast wennen..... 

Vanuit Sahara steken we de weg over naar de Stratosphere. Deze toren opende op 30 april 1996 haar deuren voor het publiek. De toren is 1149 feet hoog (iets meer dan 350 meter) en is daarmee hoger dan de Eiffeltoren. Je kunt door middel van vier dubbeldeks liften de top bereiken. Op de bovenste verdiepingen heb je een prachtige uitkijk over de stad en natuurlijk zijn er ook een paar attracties te vinden.....

De Big Shot (spaceshot) en de High Roller (achtbaan) waren mij al bekend, maar de nieuwste telg in de Stratosphere-familie hoefde ik niet zo nodig te leren kennen.... X-Scream. Ondanks dat ik een wristband draag, wat dus betekent dat ik onbeperkt in dit ding mag stappen, kies ik er voor om fotootjes te maken van de heren, terwijl zij hun leven wagen op die belachelijke wip. Want dat is X-Scream; je glijdt met een karretje naar beneden via een track en blijft dan op meer dan 300 meter hoogte lekker boven de stad bungelen. En dan zakt 'ie ineens een paar centimeter naar beneden, om je het gevoel te geven dat je neerstort... (leuk hoor). Dan klapt de wip weer op en glijd je weer naar achteren en voordat je erg in hebt, rol je ineens keihard weer naar voren.... blehhhh, niets voor mij hoor.

De heren zijn er zo goed als klaar voor. Serge heeft het er wel even moeilijk mee.... en dat is niet vaak bij een attractie....

Goed, let op... de attractie in stapjes uitgelegd :)

Eerst glijd je rustig naar beneden......

Haha, verrassing.... je stort niet echt naar beneden....

Ja en weer een stukje achteruit.....

En dan weer lekker snel vooruit.......

\

Zie hier voorin moedige Fred die zijn handjes in de lucht steekt.....

En na drie keer wipkippen durft ook Serge voorin zijn handjes in de lucht te steken....

Deze foto geeft je pas een goede indruk van hoe hoog je eigenlijk in het niets loopt te bungelen...

Marieke is lekker een wimp and that's fine with me :)

De High Roller durf ik nog wel in te stappen, afgezien van de hoogte van deze coaster is er verder niets angstaanjagends aan.

Ook de Big Shot stap ik zonder problemen in. Wat een magnifieke plek om zo'n apparaat neer te zetten zeg! Door de hoogte van de toren krijgt spaceshotten een extra dimensie. Jammer genoeg is hij niet zo soepel en voel je iets van een rare botsing als je naar boven wordt geschoten; hij wordt net iets te hard afgeschoten, waardoor hij iets te abrupt weer gestopt wordt. En als Marieke ergens bang voor is, is het techniek die niet helemaal feilloos is, dus geen tweede keer voor mij....

Serge, Dennis en Fred stappen er rustig nogmaals in... ach, dan kan ik wat kiekjes maken.

Tijd voor een overheerlijk ijsje...... of een Baileys Shake.

We pakken de auto en rijden naar MGM Grand, omdat Marieke graag nog even in het winkeltje van weleer wil shoppen. Jammer genoeg zijn alle winkeltjes van vroeger (van vier jaar geleden dus) verdwenen en besluiten we maar naar de Coca Cola winkel en de M&M's Store te gaan.

Tegenover MGM Grand ligt New York new York met haar Manhattan Express; vandaag hebben we niet echt meer de tijd om deze achtbaan te doen; we moeten straks naar een show, maar wellicht morgen.... We halen de auto weer op en rijden terug naar ons hotel en schieten onderweg nog wat mooie plaatjes van de Strip.

Als we in het hotel aankomen hebben we een berichtje van de hotelmanager Pamela: er is inderdaad een fout gemaakt met de reservering door hen en zij willen alle narigheid graag compenseren door ons een gratis etentje aan te bieden.... Ach, daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen. Gratis buffetten in Circus Circus; het is wellicht niet het meest uitgebreide buffet in Vegas, maar een gegeven circuspaard kijk je natuurlijk niet in de mond.

We frissen ons even op en dan is het tijd om naar de show te gaan. Penn & Teller wel te verstaan, in het Rio Hotel en Casino. Het is moeilijk om uit te leggen wat de show nu precies inhoudt, daarvoor moet je hem eigenlijk zelf gaan zien, maar aangezien niet iedereen van jullie daar trek in zal hebben, zal ik een korte poging wagen... Penn & Teller is een duo dat al jaren samen werkt en dat is te merken; ze zijn bijzonder goed aan elkaar gewaagd en op elkaar ingespeeld. Ze noemen zichzelf  “a couple of eccentric guys who have learned how to do a few cool things” en dat dekt vrij goed de lading.

Penn en Teller zijn illusionisten en humoristen en voeren illusies uit met een knipoog. Het sarcasme druipt er soms vanaf en je ligt echt constant in een deuk. Ik vond het echt geweldig!!

Teller, die ondanks dat zijn naam anders doet vermoeden, niets zegt tijdens de show.

Penn, de "bad guy" van de show, die maar niet kan ophouden met praten.

Na afloop moeten we natuurlijk even op de kiek met de sterren van vanavond.

Het was een druk dagje, met veel verschillende indrukken. Omdat Dennis en Fred morgen graag even willen uitslapen, spreken we een alone-ochtend af. Dat houdt in dat een ieder gaat doen wat 'ie wil die ochtend en we elkaar om half 3 weer zien in het hotel.

Trusten!