Vandaag een hopperdagje; onze laatste hele dag in Orlando. Gelukkig denken we vandaag hetzelfde over de parken die we nog willen bezoeken: eerst even een paar rondjes in Kraken en dan op naar Disney MGM. 

 

Ik zal Kraken missen; het is de meest soepele coaster die ik ooit heb gedaan. Ik kan hem iedereen aanraden. Na twee ritjes frontseat verlaten we SeaWorld om naar MGM te gaan. We komen natuurlijk voornamelijk voor Rock’n Rollercoaster en Tower of Terror. Maar ook de show van Beauty and the Beast, waar we de vorige keer niet aan toe zijn gekomen en Voyage of the Little Mermaid staan op het verlanglijstje.Disney moet ik een groot compliment geven aangaande hun shows; ze zijn werkelijk prachtig. De zang is van hoge kwaliteit, om over de decors en de kleding maar niet te spreken. 

 

Tot slot willen we Who Wants To Be A Millionaire nog wel eens doen. De plaatsen die we nu toegewezen krijgen zijn minder mooi dan de vorige keer, maar als Ian zijn been een beetje uitstrekt, zie je hem wel de hele tijd in beeld…Serge en ik besluiten er deze keer voor te gaan; in de zin dat we actief mee gaan doen met de publieksvragen. Winnen doen we toch niet; vragen die voor Amerikanen heel simpel zijn, kunnen voor buitenlandse toeristen echt een crime zijn.Als de dame in de hotseat er echter na vier vragen uitligt door een verkeerd antwoord te geven, krijgt Serge het warm. De afgelopen vier vragen wisten we beiden allemaal en hij had ze heel snel ingetoetst. Als we het scherm te zien krijgen waar de beste 10 (van de ongeveer 600) deelnemers op staan, prijkt mijn stoelnummer op plaats 10. Nummer 1 is nog spannend leeg, maar Serge voelt de bui al hangen… en ja hoor.. onze gelukkige winnaar is Serge. Hij mag op de hotseat komen zitten en gaan voor de miljoen (punten wel te verstaan). Serge praat gelukkig een beetje fatsoenlijk Amerikaans en na de eerste ronde heeft hij het publiek al op zijn hand. Een Nederlander die het redt om in DE stoel terecht te komen, dat is toch heel wat.Jammer genoeg krijgt hij in het begin een paar lastige, eenvoudige vragen (snapt u het nog?) en moet hij daar al zijn hulplijnen inzetten. Hij gaat de mist in als hij voor de 2000 punten gaat, maar krijgt een welverdiend applaus van het publiek, een heuse collectors-cap en vijf bijzondere pins voor elk niveau dat hij heeft bereikt.De resterende tijd in het park wordt hij aangesproken door gasten en krijgt hij complimentjes over hoe ver hij is gekomen. 

   

Geen mooiere afsluiter dan dit. Nou een maaltijd bij de Pizza Hut kan ook een mooie afsluiter zijn. Waren we blij dat de ober uit de hel ons deze avond niet bediende… de serveerster die we nu hadden was nog erger. Onvriendelijk en ze kwam amper langs de tafel om te vragen of we nog wat wilden drinken of dat alles nog naar wens was.In Amerika worden serveersters en serveerders echt het minimum uitbetaald; ze moeten het echt van hun fooi hebben. Vandaar dat sommigen zich ook helemaal uit de naad werken, voor een beetje extra. Ik heb zelf in de horeca gewerkt en ik weet hoe hard werken het kan zijn, dus ben ik nooit te beroerd om te tippen, maar dan moet de service er ook wel naar geweest zijn. Deze avond was de bediening dus pet; terwijl het restaurant amper vol zat en er voldoende personeel liep. Serge ging op een gegeven moment maar naar de kassa om de rekening te vragen, omdat er maar niemand kwam. Toen hij dit naar de serveerster benoemde leek ze nog boos te worden ook. Ze kwam ons zelfs nog naar buiten achterna lopen om ons de $0.45 wisselgeld te brengen, want een fooi hebben we niet gegeven (die laat je op de tafel achter). Wat een vreemde dame! Maar het eten was heerlijk en daar gaat het om.. 

 

We halen onze laatste Fruit&Yoghurt van deze vakantie bij de McDonalds en gaan in het motel onze koffers vast inpakken. Morgen middag willen we wat eerder naar het vliegveld gaan; je weet maar nooit hoe lang het inchecken gaat duren.