Er gaat niets boven een goed en goedkoop ontbijt. Vlak bij ons motel is er de Ponderosa, een familierestaurant, waar je voor $3.99 je buik kan vol eten aan een groot ontbijtbuffet.De heren leven zich helemaal uit; de omeletten en worstjes zijn niet aan te slepen. Vreemd eigenlijk; thuis moet ik er niet aan denken om gebakken aardappels als ontbijt naar binnen te werken, maar in Amerika ervaar ik het als de normaalste zaak van de wereld. 

 

Om acht uur rijden we via de I-4 naar Sea World. We kunnen bijna voor de ingang parkeren. Onze nog maagdelijke flexpass gaan we nu eindelijk gebruiken.Aangezien het park officieel pas om 9.00 uur opengaat, wachten we in de Main Street op het signaal dat we verder mogen lopen. Na de klanken van het Amerikaanse volkslied ligt ons niets meer in de weg…. 

Ian en ik hebben ondanks het goede ontbijt, toch wel een vreemd gevoel in onze maag. Dit gevoel wordt veroorzaakt door de aanblik van een stalen gevaarte aan de rand van het park. Met gemengde gevoelens staan we even later in de wachtrij, wetende dat een rit in Kraken niet verder dan vijf minuten van ons verwijderd is….. helemaal voorin durven we nog niet, dus nemen we de derde rij.Serge vertoont geen enkel spoor van zenuwen, voor hem lijkt het wel dagelijkse kost. 

“Sit down, shut up and hang on!” 

Als we met z’n drieën naast elkaar de lifthill worden opgetakeld, heb ik toch wel even mijn ogen dicht (met als smoes dat de zon te fel is). Eenmaal boven, vlak voor de drop, open ik even mijn oogleden om van het uitzicht te genieten om me daarna weer schrap te zetten voor de val. Maar achteraf gezien blijkt dat helemaal niet nodig; wat een zalig soepele coaster is dit!! Floorless, zeven inversies…. woorden die ons aanvankelijk lichte angst inboezemden, worden synoniem aan puur genot.Bij het uitstappen rennen we meteen naar de fotospot, om daarna weer als dwazen door de wachtrij heen te huppelen voor ons volgende ritje. Frontseat deze keer. En deze ervaring is nog machtiger; je hebt echt het gevoel dat je vliegt, omdat er niets voor, onder en boven je zit. Mij bekruipt langzaam het gevoel dat mijn coasterangst verleden tijd is geworden…..

 

  

 

Sea World is een prachtig onderhouden park. Veel bloemen en natuurlijk ook veel dieren. In eerste instantie is het natuurlijk een (zee)dierenpark en die zijn er dan ook genoeg te vinden. Voordat we ons op dierenterrein gaan begeven, lopen we nog even naar de attractie aan de overkant van Kraken. Van verre zie je al de enorme drop van Journey to Atlantis, een combinatie van een flume-ride met een rollercoaster.De buitenkant laat slechts een deel zien van de gehele ride; de verrassingen blijven in ieder geval verborgen.De boot voert je door de gezonken stad Atlantis. Prachtige animatronics en decors laten je in de waan dat je er ook echt bent. Voordat je er erg in hebt, ben je bij de eerste enorm steile drop beland en ga je met een behoorlijke vaart naar beneden. 

     

Ian en Serge zaten helemaal voorin en baalden als een stekker toen bleek dat ze van deze drop helemaal niet zo nat werden, als dat ze hadden gehoopt. Gelukkig voor hen waren er diverse sproeiers in de eerste bocht, waar omstanders een quarter in konden gooien.De boot vervolgt zijn weg en totaal onverwacht loopt de voorkant van de boot bij een onschuldig lijkend bochtje vol met water. Serge en Ian konden hun lol niet op… ze waren nat!!! Ik kon mijn lol ook niet op: ik zat droog op de tweede rij.De rest van de rit is er een vol met verrassingen. De overgang van flume naar coaster, naar flume zijn super!!! De grande finale zorgt voor de nodige afkoeling.Normaal gesproken staan er rijen van een uur, voordat je deze attractie in kan, maar na Labour Day is het in de pretparken al wat rustiger. Wij konden deze ochtend bijna meteen instappen. 

Tijd om ook eens wat anders te zien in Sea World. In Pacific Point Reserve verblijven grote aantallen zeeleeuwen, die samen met de nodige gevederde vriendjes al van verre roepen om vis. Toeval wil dat de bezoeker voor een bedrag van drie dollar een overheerlijk bakje rauwe vis kan kopen, om de zeeleeuwen te verblijden. Serge tast in de buidel en maakt dikke vrienden. Wel goed je handen wassen daarna!Penguin Encounter laat je kennismaken met grote aantallen pinguïns. Achter glas zie je er wel honderden staan of zwemmen. Ik had eigenlijk nog nooit een pinguïn gezien en zeker niet zoveel! Het sneeuwt er zelfs echt binnen. 

Terrors of the Deep herbergt een groot aantal boosaardig uitziende vissen, die over het algemeen nogal moordlustig van karakter zijn. Het absolute hoogtepunt vond ik echter de Shark Tank, een enorm groot reservoir (met hele dikke glazen wanden), waar zes verschillende soorten haaien in rondzwemmen. Onder deze tank ligt een tunnel, waar je doorheen kunt lopen en de haaien van dichtbij kunt bewonderen. 

    

Schildpadden, roggen en dolfijnen in een Key West sfeertje. Voor een zacht prijsje kun je op de foto, terwijl je de dolfijnen aan het voeren bent. Prachtig aangelegd met de nodige winkeltjes om je van je laatste penny’s te beroven. 

Wat we absoluut wilden zien, ik in ieder geval, was de show in Shamu Stadium. Shamu, de orka, is de mascotte van Sea World. Er waren zowaar nog wat rijen vooraan vrij; dus konden we alles van dichtbij bekijken. Het Shamu Stadium is een groot zout zeewater reservoir opgetrokken uit glas. Door de hoge glazen wanden kon je vanaf de tribune ook een kijkje onder water nemen.In het bassin vertonen Shamu, Namu en baby Shamu hun kunstjes en dat doen ze uitmuntend! Al snel werd ons duidelijk waarom de voorste rijen nog zo leeg waren… ze noemen het ook wel de soakzone. Shamu en zijn vriendjes kunnen nogal wat golfslagen maken, waardoor ijskoud zeewater over de rand van het bassin heenklotst… en koud water was het, geloof me maar!!! Een prachtige show, die je zeker niet mag missen als je ooit in Sea World bent. 

Als we vervolgens Kraken en Atlantis nog een paar bezoekjes hebben gebracht is het inmiddels een uur of vier. We kunnen even geen vis meer zien. Serge en ik hadden wel zin om even naar de mall te gaan en daar een hapje te eten. Ian duidelijk niet… die had de kriebels. De Islands of Adventure kriebels wel te verstaan. Na wat wikken en wegen en een kort bezoekje aan CompUsa (extra memorystick voor de camera en gratis internet CD’s), besluiten we dan toch maar eventjes te gaan… het park is nog tweeënhalf uur open tenslotte… 

Via diverse lopende banden en City Walk (een promenade met diverse winkeltjes, bioscoop, clubs en restaurants) komen we bij de Port of Entry. Ik ben nu al onder de indruk van dit park en ik ben nog niet eens binnen. Even verderop zie ik een felgroene constructie opdoemen… de hulk wacht al op ons. De lucht boven ons is donker en onheilspellend; ik vrees dat we het niet droog gaan houden, dus stel ik voor maar meteen in de Incredible Hulk te gaan. Coasteren in de regen is nog altijd niet mijn favoriete bezigheid.De wachtrij voor de frontseat is wat lang, dus duiken we gewoon ergens middenin. Met vijf minuten vertrekken we. Na de supersnelle en intense lancering volgt een schokkende en pijnlijke rit. Deze baan gaat morgen voor een aantal dagen in onderhoud en ik kan beamen dat het ook echt nodig is. 

De regenbui barst los en snel volg ik Ian en Serge richting Spiderman. Een overdekte en droge ride komt ons nu erg goed uit. De wachtrij is werkelijk prachtig en zelfs de kleinste details zijn allemaal in stijl. 

“Please select one pair of Night-Sight Gogglers” 

Met een 3D-bril op mijn neus, stap ik even later in een prachtig karretje in de vorm van een auto. Je kan er met z’n twaalven in en we zitten helemaal voorin. Wat ik onderweg zie en ervaar overtreft al mijn verwachtingen en die waren hoog (aangewakkerd door de beide heren). Een 3D thrill ride, waar je niet alleen het gevoel hebt midden in de attractie te zitten, maar het ook voelt….. de perfecte combinatie van 3D, full-motion en gevoelseffecten. 

Het druppelt buiten nog behoorlijk en ik besluit mijzelf te trakteren op een prachtige blauwe vuilniszak, een poncho dus. Voor slechts zes dollar mag ik dit vormloze gewaad mijn eigendom noemen.In Poseidons Fury heb ik gelukkig geen poncho nodig, dus gaat hij weer uit.We worden verwelkomd door een nogal wat warrige jongeman, die ons vertelt over de tempel die ze recent hebben ontdekt en die ze nog volop aan het onderzoeken zijn.Zijn baas, de professor is echter sinds gisteren spoorloos en noodgedwongen zal hij ons moeten rondleiden in de tempel van Poseidon.Ik wil niet te veel vertellen over deze attractie; het is iets dat je met je eigen ogen moet gaan bekijken. Laat ik alleen zeggen dat het een geweldig mooie attractie is, een lust voor het oog. Niet alleen de attractie zelf, maar ook het gebied er omheen is zo mooi vormgegeven…. er is nergens op bezuinigd.Dit laatste is eigenlijk de indruk die ik van heel dit park heb. Al vanaf het moment van binnenkomst was ik verliefd op dit park. Het is zo prachtig gethemed, zo origineel en af. 

  

Tijd voor een laatste thrill voor vandaag…. Dueling Dragons. Al vanaf dat ik de foto’s zag van de vorige Florida-vakantie van Serge en Ian, droomde ik ervan om in deze coaster te zitten. Nu was het bijna werkelijkheid….De wachtrij voor Dueling Dragons loopt kronkelend door een kasteel, Dragons Castle, de totale lengte wil ik niet eens weten. Schijnbaar kennen deze coasters normaal gesproken een groot aantal bezoekers… Vandaag gelukkig niet; wij kunnen gewoon door de donkere en krappe gangen rennen en lopen er zelfs op een gegeven moment als een stel schapen achter andere verdwaalde bezoekers, zo weer uit, voordat we ook maar een coaster hebben gezien.Na bevroren ridders en botten te zijn tegengekomen, komen we uit bij twee deuren… Fire en Ice.  

We kiezen voor rechts en stappen even later voorin de Ice Dragon. Het mooie van deze baan zijn de momenten dat de twee Dragons elkaar tegenkomen onderweg en elkaar rakelings (lijken te) ontwijken.We willen nog wel een keer en vragen aan de medewerkster of we nog een keer mogen in één van de lege stoeltjes. We mogen niet opnieuw instappen; zij adviseert ons om via de re-entry opnieuw in de rij te gaan staan. En dat terwijl er niemand in de wachtrij staat!Dus gaan we op zoek naar de re-entry (want dat hele stuk nogmaals lopen kost minstens 5 minuten), maar kunnen hem niet vinden. Wel een deur waar ‘no entry’ op staat… dat lijkt er op. Als we door deze deur heenlopen, staan we weer in de wachtrij en gaan snel zitten in het bijna lege treintje. Een reprimande van een medewerker kan natuurlijk niet uitblijven; dat hadden we niet mogen doen. Ach, domme Hollander spelen heeft zo zijn voordelen…. binnen tien minuten twee ritjes. 

Als we aankomen op het station blijkt het meteen de laatste rit te zijn; het park gaat sluiten. Onderweg lopen we nog wat winkeltjes in en spenden nog wat dollars om vervolgens naar het motel terug te gaan.De Pizza Hut is aan de overkant van ons motel, dus is het niet zo moeilijk te bedenken wat we vanavond gaan eten. Op de motelkamer doet Serge nog even een poging om onze internetverbinding werkend te krijgen… na een uurtje uitproberen kunnen we gratis forummen vanuit Orlando!! Life can be so nice…..Die avond vallen we rond een uur of elf uitgeput in slaap.