Toen we vanmorgen vroeg opstonden om te ontbijten in de Ponderosa (dagelijkse ochtendkost inmiddels) om daarna naar Disney’s Animal Kingdom te gaan, konden we nog niet vermoeden wat deze dag ons zou brengen. 

 

Animal Kingdom stond niet erg hoog op het verlanglijstje van Serge, maar hij bezweek onder de vurige pleidooien van zijn twee reisgenoten.Net binnen werden we door een vriendelijke medewerkster op de korte wachttijd bij ‘It’s Tough to be a Bug’ geattendeerd. Dol als we zijn op korte wachttijden, nemen we haar aanbod graag aan. Deze attractie is gesitueerd in de ‘Tree of Life’, een prachtige kunstboom midden in het park, waar diverse dierenbeeltenissen op te vinden zijn. 

“A Creepy, Crawly Bug-Eyed Adventure” 

Met een heuse insecten-3D-bril op je neus, wordt je uitgenodigd om ere-bug te zijn. De 3D-film zit vol met verrassende effecten. Deze 3D-show is absoluut de beste die ik tot nu toe heb gezien…

Het zonnetje brandt goed op onze bleke bollen, dus besluiten we met z’n allen in de Kali River Rapids te stappen. De wachtrij is tevens de uitgang en ik word nu niet echt vrolijk als ik al die drijfnatte mensen voorbij zie komen, maar ik zal er toch eens aan moeten geloven. Mijn schoenen stop ik wel snel ik de waterdichte bak; ik heb geen zin om de hele dag te soppen…De vaart is korter dan ik had verwacht, maar de steile drop is enorm. De golf water over me heen is ook enorm… Maar ach, het zonnetje schijnt; ik droog wel weer op. 

Een loopsafari langs tijgers, vleermuizen en tropische vogels lijkt me wel wat. De heren kan het geloof ik niet echt bekoren, die hebben meer aandacht voor de diverse topjes die langskomen….Ik geloof mijn oren daarom ook niet als Serge voorstelt om naar de vogelshow “Flights of Wonder” te gaan. Ik ben helemaal geen liefhebber van dergelijke dierenshows en naar ik dacht, Serge al helemaal niet. Maar goed, we zullen zien wat Disney er van heeft gebrouwen…. 

Helaas, vlak voor de aanvang wordt ons gemeld dat de show wegens omstandigheden niet door kan gaan. Misschien zijn de vogels wel weggevlogen…Een bezoekster vertelt dat haar gezegd is dat het park gaat sluiten. Misschien heeft ze het gewoon niet goed begrepen.Schijnbaar heeft ze wel goed begrepen, want nog geen minuut later klinkt er door de luidsprekers het verzoek om het park te verlaten; men gaat sluiten vanwege ‘circumstances beyond our control’. Verwarring en verbazing alom. Wat is er toch aan de hand?? Als we langzaam naar de uitgang lopen, vangen we her en der flarden op over vliegtuigen, World Trade Center en ongeluk. Er zou een ernstig ongeluk gebeurd zijn; een vliegtuig zou tegen het WTC zijn opgevlogen. We snappen nog steeds niet wat dat met het sluiten van het park te maken heeft. 

  

De stoet mensen die het park verlaten moet is groot, maar iedereen blijft rustig. Bij de uitgang krijgen we te horen dat dit bezoek niet van de Hopperpass wordt afgehaald en dat we een bezoek aan een Disney Park tegoed hebben.Maar nog steeds is het ons, en velen met ons, niet duidelijk… waarom?? 

In de auto zetten we de radio aan en al snel is het ons pijnlijk duidelijk. Onze monden vallen open van ongeloof … twee terroristische aanslagen op het WTC en een op het Pentagon. De Twin Towers zijn in brand gevlogen en korte tijd daarna… ingestort..Pretparken, belangrijke overheidsgebouwen… alles wordt gesloten voor het publiek uit angst voor verdere terreur. Het vliegverkeer wordt stilgelegd.Dit kan toch niet? Dit is toch een scenario voor een film, dit is toch niet echt? Ik ben helemaal van de kaart; ik kan het niet geloven.Als we even later de beelden op TV zien, kan ik niet anders dan het geloven. De tranen staan in mijn ogen, als ik die vreselijke beelden zie en de geluiden van omstanders hoor.In een roes zit ik op bed en ben aan het beeld gekluisterd. Ik kan het echt niet bevatten; een jaar geleden stond ik er nog bovenop, samen met Serge. Bizar genoeg zit het toegangsbewijs zelfs nog in mijn portemonnee….We lezen via internet de kranten en het forum en het is ons duidelijk dat iedereen op de wereld hetzelfde gevoel heeft. Dit omvat ons allemaal. Heel even bekruipt mij de angst.. komen we hier nog wel weg? Wat gaat er nu gebeuren?We bellen in ieder geval even naar het thuisfront om te laten weten dat alles goed met ons is. 

  

Na een paar uur te hebben doorgebracht in onze kamer, besluiten we toch maar er even op uit te trekken. Met een vreemd gevoel stappen we in de auto. Eigenlijk wel raar om nu verder te gaan met je vakantie. 

  

Alles in Orlando is stiller en leger dan normaal. De Mall, anders boordevol met toeristen, ligt er verlaten bij. Slechts twee zaken hebben hun deuren geopend voor een handjevol mensen. We gaan Orlando maar even verkennen en komen onderweg Wonderworks tegen. Wonderworks trekt vooral de aandacht omdat het gelegen is in een huis, dat op de kop staat. Binnen tref je allerlei leerzame en grappige doe-dingen aan, zoals simulatoren (aardbeving, tornado), zien hoe je er over 30 jaar uitziet… We hebben ons er toch een paar uur goed kunnen vermaken… voor $16.99. 

De Chinees op de hoek verdient die avond goed aan deze onnozele Hollanders: naast de gebruikelijke tax rekenen ze ook nog onaangekondigd even $6.00 service kosten… de boeven! Welke service? Het was een buffet!Als Ian en ik terug lopen naar het motel met een overheerlijke Fruit&Yoghurt van de McDonalds, zien we een witte Pontiac staan. De vrouw op de passagiersstoel is aan het roepen. Heel even denk ik, wat moeten die mensen nu weer, een beetje asociaal lopen roepen…??? Dan zegt Ian ineens “Hallo”… blijken het Bas en Mirjam te zijn!!Na een kort samenzijn op de motelkamer, scheiden onze wegen voorlopig… zaterdag zien we elkaar weer op Serge’s verjaardag.